| ذٰلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الحَقُّ وَأَنَّ ما يَدعونَ مِن دونِهِ هُوَ الباطِلُ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ العَلِيُّ الكَبيرُ این بدان سبب است که خدا همان حق است، و آنچه غیر از او میخوانند باطل است، و همانا خداوند، والای بزرگ است.
ذٰلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الحَقُّاین بدان سبب است که خدا همان حق است. شرح واژهها:
ذٰلِكَ: اسم اشارهٔ مفرد مذکر دور، مبنی، در محل مبتدا.
بِـ: حرف جر.
أَنَّ: حرف مشبه بالفعل، برای تأکید و نصب اسم و رفع خبر.
اللَّهَ: اسم «أنَّ»، منصوب، علم خاص برای ذات الهی.
هُوَ: ضمیر فصل یا ضمیر شأن، مبنی، برای تأکید و حصر.
الحَقُّ: خبر «أنَّ»، مرفوع؛ از ریشهٔ «ح ق ق» به معنای ثابت، واقعی، غیرقابل زوال.
وَأَنَّ ما يَدعونَ مِن دونِهِ هُوَ الباطِلُو آنچه جز او میخوانند، همان باطل است. شرح واژهها:
وَ: حرف عطف.
أَنَّ: حرف مشبه بالفعل.
ما: اسم موصول مبنی، در محل اسم «أنَّ».
يَدعونَ: فعل مضارع مرفوع به ثبوت نون، از ریشهٔ «د ع و» به معنای خواندن و فراخواندن؛ واو فاعل.
مِن: حرف جر.
دونِهِ: «دون» اسم مجرور به «من»، به معنای غیر، پایینتر؛ «ـهِ» ضمیر متصل، مضافالیه، اشاره به خدا.
هُوَ: ضمیر فصل برای تأکید.
الباطِلُ: خبر «أنَّ»، مرفوع؛ از ریشهٔ «ب ط ل» به معنای نابودشدنی، بیاساس، ناحق.
وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ العَلِيُّ الكَبيرُو همانا خداوند، والای بزرگ است. شرح واژهها:
وَ: حرف عطف.
أَنَّ: حرف مشبه بالفعل.
اللَّهَ: اسم «أنَّ»، منصوب.
هُوَ: ضمیر فصل برای تأکید معنا.
العَلِيُّ: خبر اول «أنَّ»، مرفوع؛ از ریشهٔ «ع ل و» به معنای بلندمرتبه و برتر.
الكَبيرُ: خبر دوم «أنَّ» یا صفت برای «العليّ»، مرفوع؛ از ریشهٔ «ك ب ر» به معنای بزرگ و عظیم. | 