022-013-105-حج

او کسی را می‌خواند که زیانش از سودش نزدیک‌تر است؛ چه بد سرپرستی است و چه بد همنشینی است.

يَدْعُو لَمَنْ ضَرُّهُ أَقْرَبُ مِنْ نَفْعِهِ

او کسی را می‌خواند که زیانش از سودش نزدیک‌تر است.
شرح واژه‌ها:

• يَدْعُو: فعل مضارع، مفرد مذکر غایب، از ریشهٔ «د ع و»، به معنای خواندن، فراخواندن، دعا کردن.
• لَـ: حرف جر، برای.
• مَنْ: اسم موصول، به معنای «کسی که».
• ضَرُّهُ: «ضَرّ» اسم، ریشهٔ «ض ر ر»، به معنای زیان؛ «ـهُ» ضمیر متصل مفرد مذکر غایب، به معنای «زیانِ او».
• أَقْرَبُ: اسم تفضیل، از ریشهٔ «ق ر ب»، به معنای نزدیک‌تر.
• مِنْ: حرف جر، به معنای از.
• نَفْعِهِ: «نَفْع» اسم، ریشهٔ «ن ف ع»، به معنای سود؛ «ـه» ضمیر متصل مفرد مذکر غایب، به معنای «سودِ او».

لَبِئْسَ الْمَوْلَىٰ

چه بد سرپرست و پشتیبانی است.
شرح واژه‌ها:

• لَـ: لام تأکید.
• بِئْسَ: فعل جامد برای نکوهش، به معنای «چه بد است».
• الْمَوْلَىٰ: اسم، ریشهٔ «و ل ي»، به معنای سرپرست، یاور، پشتیبان.

وَلَبِئْسَ الْعَشِيرُ

و چه بد همنشین و همراهی است.
شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف، به معنای و.
• لَـ: لام تأکید.
• بِئْسَ: فعل جامد برای نکوهش.
• الْعَشِيرُ: اسم، ریشهٔ «ع ش ر»، به معنای همنشین، همدم، همراه نزدیک.