| ذَٰلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّهُ يُحْيِي الْمَوْتَىٰ وَأَنَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ این به سبب آن است که خداوند همان حقیقت است، و اوست که مردگان را زنده میکند، و او بر هر چیزی تواناست.
ذَٰلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّاین به سبب آن است که خداوند همان حق است.
شرح واژهها:
ذَٰلِكَ: اسم اشارهٔ دور، مفرد مذکر، مبنی؛ اشاره به مطلب پیشین.
بِـ: حرف جر، برای بیان سبب.
أَنَّ: حرف مشبهه بالفعل، برای تأکید و نصب اسم.
اللَّهَ: اسم جلاله، اسم «أَنَّ»، منصوب.
هُوَ: ضمیر فصل، برای تأکید و حصر.
الْحَقُّ: خبر «أَنَّ»، مرفوع؛ از ریشهٔ «ح-ق-ق» به معنای ثابت، واقع، حقیقت.
وَأَنَّهُ يُحْيِي الْمَوْتَىٰو اینکه او مردگان را زنده میکند.
شرح واژهها:
وَ: حرف عطف.
أَنَّهُ: «أَنَّ» حرف مشبهه بالفعل + «هُ» ضمیر متصل، اسم آن.
يُحْيِي: فعل مضارع مرفوع، باب إفعال، از ریشهٔ «ح-ي-ي»، به معنای زنده میکند.
الْمَوْتَىٰ: جمع «مَيِّت»، اسم منصوب به عنوان مفعول به؛ از ریشهٔ «م-و-ت» به معنای مردگان.
وَأَنَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌو اینکه او بر هر چیزی تواناست.
شرح واژهها:
وَ: حرف عطف.
أَنَّهُ: «أَنَّ» حرف مشبهه بالفعل + «هُ» ضمیر متصل، اسم آن.
عَلَىٰ: حرف جر، دلالت بر احاطه و تسلط.
كُلِّ: اسم، مضاف، مجرور به «عَلَىٰ»، به معنای همه.
شَيْءٍ: مضافالیه، مجرور؛ از ریشهٔ «ش-ي-ء» به معنای هر موجود.
قَدِيرٌ: خبر «أَنَّ»، مرفوع؛ صیغهٔ مبالغه از ریشهٔ «ق-د-ر» به معنای بسیار توانا. | 