يا أَيُّهَا النّاسُ قَد جاءَكُم بُرهانٌ مِن رَبِّكُم وَأَنزَلنا إِلَيكُم نورًا مُبينًا ای مردم، بهراستی برای شما از سوی پروردگارتان دلیلی آشکار آمده است و ما به سوی شما نوری روشنگر فرو فرستادهایم.
جملهٔ اوّل (بخش اوّل آیه) يا أَيُّهَا النّاسُ قَد جاءَكُم بُرهانٌ مِن رَبِّكُم ترجمهٔ فارسی: ای مردم، همانا برای شما دلیلی آشکار از جانب پروردگارتان آمده است. توضیح گرامری، ریشه و معنا: - يا: حرف ندا، برای فراخواندن مخاطب.
- أَيُّها: «أَيُّ» منادی مبنی بر ضم در محل نصب، و «ها» حرف تنبیه برای جلب توجه.
- النّاسُ: بدل یا عطف بیان از «أَيُّ»، اسم جمع به معنای همهٔ انسانها؛ مرفوع. ریشهٔ اختلافی دارد (قوس / نوس)، معنای لغوی: انسانها.
- قَد: حرف تحقیق، برای تأکید بر وقوع فعل.
- جاءَكُم: «جاء» فعل ماضی، به معنای آمد؛ «كم» ضمیر متصل مفعولٌبه به معنای «برای شما».
- بُرهانٌ: فاعل مرفوع، به معنای دلیل روشن، حجت قاطع؛ ریشه: بره، دلالت بر وضوح و روشنی.
- مِن: حرف جر، برای بیان منشأ.
- رَبِّكُم: «ربّ» اسم مجرور به «من»، به معنای پروردگار، مالک و پرورشدهنده؛ «كم» مضافالیه ضمیر متصل به معنای «شما».
جملهٔ دوم (بخش دوم آیه) وَأَنزَلنا إِلَيكُم نورًا مُبينًا ترجمهٔ فارسی: و ما به سوی شما نوری آشکارکننده فرو فرستادیم. توضیح گرامری، ریشه و معنا: - وَ: حرف عطف، برای پیوند دادن دو جمله.
- أَنزَلنا: فعل ماضی؛ «أنزل» به معنای فرود آوردن؛ «نا» ضمیر فاعلی به معنای «ما». ریشه: نزل.
- إِلَيكُم: «إلى» حرف جر به معنای «به سوی»؛ «كم» ضمیر متصل به معنای «شما».
- نورًا: مفعولٌبه منصوب، به معنای نور، روشنایی، هدایت؛ ریشه: نور، دلالت بر آشکارسازی.
- مُبينًا: صفت برای «نورًا»، منصوب؛ از ریشهٔ بين، به معنای روشنکننده، آشکار و واضح.
| 