004-170-099-نساء

يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَكُمُ الرَّسُولُ بِالْحَقِّ مِن رَبِّكُمْ فَآمِنُوا خَيْرًا لَكُمْ ۚ وَإِن تَكْفُرُوا فَإِنَّ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا

ای مردم! پبامبر (رسول) با حقیقت از سوی پروردگارتان بر شما آمده است؛ پس ایمان آورید که برای شما بهتر است؛ و اگر کافر شوید، همانا آنچه در آسمان‌ها و زمین است از آنِ خداست؛ و خدا دانا و حکیم است.

جملهٔ 1 (عربی): يا أَيُّهَا النَّاسُ

ترجمهٔ فارسی: ای مردم!

توضیح واژه‌ها:

• يا: حرف ندا، برای خواندن و جلب توجه.
• أَيُّهَا: از حروف ندا که خطاب را تأکیدی و رسمی می‌کند؛ به معنی «ای» و برای خطاب عمومی یا مخصوص کاربرد دارد.
• النَّاسُ: جمع «إنسان» یا «ناس» به معنی آدمیان، مردم؛ اسم نکره یا معرفه در اینجا به صورت معرفه با ال است و مخاطب جمع را نشان می‌دهد.

جملهٔ 2 (عربی): قَدْ جَاءَكُمُ الرَّسُولُ بِالْحَقِّ مِنْ رَبِّكُمْ

ترجمهٔ فارسی: همانا پیامبر با حق از سوی پروردگارتان به شما آمده است.

توضیح واژه‌ها:

• قَدْ: حرف تأکید که وقوع کار را تقویت می‌کند؛ در اینجا بر صدور خبر تأکید دارد («همانا/قطعا»).
• جَاءَ: فعل ماضی از رَوَى «جاءَ» به معنی «آمد».
• كُم: ضمیر مفعولی جمع دوم (شما) الصاقی به فعل «جاءَكُم» به معنی «به شما آمد».
• الرَّسُولُ: «پیامبر» یا فرستاده؛ اسم معرفه که اشاره به رسول خدا دارد.
• بِالْحَقِّ: حرف با + «الحق»؛ «به حق»، «با حقیقت»، «با پیامِ حقیقی».
• مِنْ: حرف نسبت؛ «از».
• رَبِّكُمْ: «ربّ» به معنی پروردگار، مالک؛ «كم» ضمیر شما جمع، «پروردگارتان».

توضیح معنایی کوتاه: جمله می‌گوید پیامبر فرستاده‌ای است که حقیقت (پیام راست) را از جانب خدا برای مردم آورده است.

جملهٔ 3 (عربی): فَآمِنُوا خَيْرًا لَكُمْ

ترجمهٔ فارسی: پس ایمان بیاورید؛ بهتر (خیر) برای شماست.

توضیح واژه‌ها:

• فَ: حرف عطف و سبب، معمولاً به معنی «پس/پس بنابراین» که رابطه علت و معلول یا پیوستگی را نشان می‌دهد.
• آمِنُوا: فعل مضارع امر به معنای جمع مخاطب «ایمان آورید/ایمان بیاورید» (از ریشه أ-م-ن).
• خَيْرًا: مفعول یا حال به صورت مصدر/اسم نکره به معنی «خیر، نیکی، سود»، در اینجا به عنوان خبر یا توضیح فائدة آمده است.
• لَكُمْ: حرف جر «لـ» + ضمیر جمع «شما»؛ «برای شما».

توضیح معنایی کوتاه: دعوت به ایمان که بیان می‌کند ایمان آوردن برای مخاطبان سود و نیکی دارد.

جملهٔ 4 (عربی): وَإِن تَكْفُرُوا فَإِنَّ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ

ترجمهٔ فارسی: و اگر کافر شوید، همانا آنچه در آسمان‌ها و زمین است از آنِ خداست.

توضیح واژه‌ها:

• وَإِن: «و» عطف + «إن» شرط جزئیه، ترکیب شرط احتمالی «و اگر».
• تَكْفُرُوا: فعل مضارع مخاطب جمع «کافر شوید» یا «کفر ورزید» (از ریشه ك-ف-ر).
• فَإِنَّ: «فـ» پیوندی + «إنَّ» حرف تأکید خبری که برای تاکید خبر به کار می‌رود؛ «پس همانا».
• لِلَّهِ: «لـ» + «الله»، مالکیت و اختصاص را نشان می‌دهد؛ «برای خدا/از آنِ خدا».
• مَا: ضمیر موصول یا اسم موصول در اینجا به معنی «آنچه/آنچه که».
• فِي: حرف جر «در».
• السَّمَاوَاتِ: جمع «سماء» به معنی آسمان‌ها (جمع با معنای مجموع طبقات آسمانی).
• وَالْأَرْضِ: و + «الأرضِ» یعنی زمین؛ «و آنچه در زمین است».

توضیح معنایی کوتاه: هشدار و یادآوری اینکه اگر مردم کفر ورزند، مالکیت کل مخلوقات و آنچه در آسمان و زمین هست از آنِ خداست — اشاره به قدرت و مالکیت مطلق الهی.

جملهٔ 5 (عربی): وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا

ترجمهٔ فارسی: و خدا دانا و حکیم بود/است.

توضیح واژه‌ها:

• وَكَانَ: «و» عطف + «كان» فعل ماضی ناسخ که در ترجمه معمولاً به معنای «بود» اما کاربرد اسمی دارد و با وصف خبر، وضع استمرار و صفتی را بیان می‌کند. در بسیاری از ترجمه‌ها به صورت حال «هست» ترجمه می‌شود.
• اللَّهُ: «الله» با علامت رفع نِصاب (فاعل) — خدا.
• عَلِيمًا: صفت «دانا، آگاه» (منتهی به تنوین نصب برای خبر كان یا حال).
• حَكِيمًا: صفت «حکیم، صاحب حکم و مصلحت‌بین»؛ اشاره به حکمت الهی.

توضیح معنایی کوتاه: تأکید بر اوصاف خدا؛ او هم دانا است و هم حکیم — یعنی آگاه به همه چیز و در کارها حکمت دارد.