إِنّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَىٰ نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِن بَعْدِهِ ۚ وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَىٰ وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ ۚ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا ما این وحی را به تو نازل کردیم همانگونه که به نوح و پیامبران پس از او وحی کردیم؛ و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و فرزندان (اسباط) و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی کردیم؛ و به داوود زبور (کتاب ستایش) دادیم. إِنّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ - ترجمهٔ فارسی جمله: ما این وحی را به تو نازل کردیم.
- توضیح واژهها:
- إِنّا: تشکیل شده از „إنَّ“ به معنی «همانا/بیگمان» و „نا“ ضمیر متصل اول شخص جمع فاعل، یعنی «ما». تأکید بر فاعلیت و قطعیت.
- أَوْحَيْنَا: فعل ماضی از ریشه و-ح-ی با ضمیر جمع فاعل „نا“؛ به معنی «وحی کردیم/وحی نمودیم/آسمانی الهام فرستادیم». در قرآن به معنای نازل کردن پیام الهی یا الهام الهی به پیامبران به کار رفته است.
- إِلَيْكَ: حرف جر „إلى“ به معنی «به / نزد» و ضمیر مخاطب مفرد مذکر „ك“ = «تو»؛ مراد پیامبر اسلام (ص).
كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَىٰ نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِن بَعْدِهِ - ترجمهٔ فارسی جمله: همانگونه که به نوح و پیامبران پس از او وحی کردیم.
- توضیح واژهها:
- كَمَا: «همانگونه که / چنانکه». ترکیب „كَ“ (حرف تشبیه) + „مَا“ (حرف موصول/عطف) برای مقایسه یا تأکید تشابه.
- أَوْحَيْنَا: همان شرح بالا؛ «ما وحی کردیم».
- إِلَىٰ نُوحٍ: „إلى“ = «به»، „نُوحٍ“ = نوح؛ „ن“ آخر در ضبط عربی نون تنوین به صورت „ن“ِ كسر است، نشان از نصب/جرّ یا حالت صحیحه در قرائت.
- وَالنَّبِيِّينَ: „و“ = «و»، „النَّبِيِّينَ“ جمع ِ“نَبِيّ“ به معنی «پیامبران» با „ال“ تعریف؛ کسرهٔ آخر نشان از حال نصب/جرّ در سیاق آیه دارد.
- مِن بَعْدِهِ: „مِن“ = «از/پس از»، „بَعْدِ“ = «پس/بعد»، „هِ“ ضمیر متصل مذکر = «او/او (نوح)»؛ یعنی «بعد از او»، مراد پیامبرانِ بعد از نوح است.
وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ - ترجمهٔ فارسی جمله: و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط (قبیلهها/نسلها) وحی کردیم.
- توضیح واژهها:
- وَأَوْحَيْنَا: „و“ = «و»، „أَوْحَيْنَا“ همان فعل «وحی کردیم».
- إِلَىٰ: «به».
- إِبْرَاهِيمَ: «ابراهیم»، نام نبی.
- وَإِسْمَاعِيلَ: «و اسماعیل»، فرزند ابراهیم و پیامبر.
- وَإِسْحَاقَ: «و اسحاق»، دیگر فرزند ابراهیم و پیامبر.
- وَيَعْقُوبَ: «و یعقوب»، پدر اسباط/بنیاسرائیل.
- وَالْأَسْبَاطِ: «و السباط» جمع سبط به معنی «قبیله/فرزندان/شاخههای نسل»، در قرآن معمولاً به دوازده فرزند یعقوب (اسباط بنیاسرائیل) اشاره دارد. استفاده از „ال“ برای تعریف این اصطلاح جمعی است.
وَعِيسَىٰ وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ - ترجمهٔ فارسی جمله: و [به] عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان [نیز وحی کردیم].
- توضیح واژهها:
- وَعِيسَىٰ: „و“ = «و»، „عِيسَىٰ“ = عیسی (عیسی بن مریم)، نبی.
- وَأَيُّوبَ: «و ایوب»، نبی مشهور به صبر.
- وَيُونُسَ: «و یونس»، نبیای که در داستان ماهی/نهنگ آمده.
- وَهَارُونَ: «و هارون»، برادر موسی و نبی.
- وَسُلَيْمَانَ: «و سلیمان»، پادشاه و نبی.
- فعل „وحی کردیم“ در این بخش در لفظ نیامده اما مفهوم ادامهٔ جملهٔ قبلی است (سقوط فعل ماضی مرجِع به «أَوْحَيْنَا» در ابتدای بخش قبلی)، در نحو عربی این حذف مرجع معنایی را حفظ میکند.
وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا - ترجمهٔ فارسی جمله: و به داوود زَبُور (کتاب ستایش) دادیم.
- توضیح واژهها:
- وَآتَيْنَا: „و“ = «و»، „آتَيْنَا“ فعل ماضی از ریشه أ-ت-ی با ضمیر „نا“ = «ما دادیم/عرضه کردیم».
- دَاوُودَ: «داوود»، نبی و پادشاه، در عربی به همین شکل وقف/نصب نوشته شده است.
- زَبُورًا: «زبور» به معنای کتاب ادعیه و سرودها/مزامیر؛ کلمهای نامگذاری شده برای کتابی که به داوود داده شد. علامت تنوین „ً“ (فتحتان) در پایان به صورت زَبُورًا نشاندهنده نصب یا مفعولِ فعل „آتَيْنَا“ است. در متون تفسیر معمولاً زبور را معادل „مزامیر“ یا „کتاب ستایش“ ترجمه میکنند.
| 