004-122-099-نساء

« Back to Glossary Index
ولی آنانکه به مکتب تربیتی عالی پیغمبران ایمان آوردند و کارهای خوب مقرر شده در این مکتب را انجام دادند ما که خالق آنان هستیم، ایشان را داخل باغهائی خواهیم کرد که از زیر آنها جویبارها روان است و اینان در آن محیط بطور جاوید همیشه زندگی خواهند کرد و این وعده الله است که راست میباشد و راستگوتر از الله چه کسی خواهد بود (وای به جامعه ای که برای علاقه به زن و هوسهای فریبنده این وعده های الله را که باعث خوشبختی انسانها در دنیا و آخرت است، دروغ می پندارند و دنبال وعده ها و آرزوهای شیطانی میروند و چون پیر میشوند می فهمند که چه آلودگی های پرضرری را دنبال کرده اند و از پس مرگ روحشان می فهمد که چه بدبختیهائی را در پیش خواهند داشت) (۱۲۲)

وَالَّذينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ سَنُدخِلُهُم جَنّاتٍ تَجري مِن تَحتِهَا الأَنهارُ خالِدينَ فيها أَبَدًا ۖ وَعدَ اللَّهِ حَقًّا ۚ وَمَن أَصدَقُ مِنَ اللَّهِ قِيلًا

و کسانی که ایمان آوردند و اعمال شایسته انجام دادند، به‌زودی آنان را در باغ‌هایی وارد خواهیم کرد که از زیر درختان آن نهرها جریان دارد، جاودانه در آن خواهند ماند؛ وعدهٔ خدا حقیقت است؛ و چه کسی از خدا راستگوتر سخن می‌گوید؟


  1. وَالَّذينَ آمَنوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ
  • ترجمهٔ جمله: و کسانی که ایمان آوردند و اعمال شایسته انجام دادند
  • واژگان و توضیح:
    • وَ: حرف ربط؛ «و».
    • الَّذينَ: اسم موصول جمعِ مذکر (–) به معنی «کسانی که». در متن قرآنی به گروهی از مردم اشاره دارد.
    • آمَنوا: فعل ماضی جمعِ مذکر غایب از ریشهٔ «أ م ن» به معنی «ایمان آوردند/باور کردند». صیغهٔ آن در عربی جمع مذکر است؛ در ترجمهٔ فارسی به صورت «ایمان آوردند» یا «ایمان داشتند» گرفته شده است.
    • وَ: «و» (برای اتصال به قسمت بعد).
    • عَمِلُوا: فعل ماضی جمع مذکر از ریشهٔ «ع م ل» به معنی «عمل کردند/انجام دادند».
    • الصّالِحاتِ: اسم مؤنثِ جمع یا صفت نسبتاً اسمیه از ریشهٔ «ص ل ح» با الِ تعریف؛ «کارهای صالح/شایسته/نیک». در عربی «صالحات» جمع مؤنث است اما در ترکیب با افعال برای اشاره به اعمال نیک به‌کار می‌رود؛ معنی کلی «اعمال شایسته/نیکو».

  1. سَنُدخِلُهُم جَنّاتٍ تَجري مِن تَحتِهَا الأَنهارُ
  • ترجمهٔ جمله: به‌زودی آنان را وارد باغ‌هایی خواهیم کرد که از زیر آن نهرها جریان دارد
  • واژگان و توضیح:
    • سَـ: حرفِ نصب آینده/نشانهٔ «به‌زودی/به زودی» در فعل مستقبل تأکیدی (پیشوند سَـ در فعل).
    • نُدخِلُ: فعل مستقبل یا مضارع منصوب به معنی «وارد خواهیم کرد/داخل می‌کنیم»؛ از ریشهٔ «د خ ل» به معنی «وارد کردن».
    • هُم: ضمیر مفعولی جمع مذکر «آنها».
    • جَنّاتٍ: جمع «جنّة» به معنی «باغ‌ها، بهشت‌ها»؛ نکره و در حالت نصب است (مفعول فعل وارد کردن).
    • تَجري: فعل مضارع مؤنث غایب از ریشهٔ «ج ر ي» به معنی «جاری می‌شود/جریان دارد». فعل مؤنث به جهت مطابقت با «جنّات» (مؤنث) استفاده شده است.
    • مِن: حرف جر «از».
    • تَحتِهَا: «تحت» به معنی «زیر»، «ـها» ضمیر مؤنث غایب مفرد به معنی «آن» — «زیر آن»؛ مضاف‌الیه به «جنات» اشاره دارد (زیر آن‌ها).
    • الأَنهارُ: جمع «نهر» با ال تعریف به معنی «رودها/جریان‌ها/نهرها». در اینجا «از زیر آن‌ها نهرها جریان دارد».

  1. خالِدينَ فيها أَبَدًا
  • ترجمهٔ جمله: جاودانه در آن خواهند ماند
  • واژگان و توضیح:
    • خالِدينَ: اسم فاعل یا صفت حال/مفعولی به معنی «جاودان ماندگان/مانایان»؛ مصدر صیغه یا فاعل برای حالتی دائم. به صورت نامفعول یا حالتی دائمی بیان می‌کند که ماندن طولانی و دائم است.
    • فيها: «في» حرف جر به معنی «در/درون»، «ها» ضمیر مؤنث اشاره به «جنّات/آن‌ها»؛ «در آن».
    • أَبَدًا: قید زمان به معنی «ابداً/همیشه/برای همیشه». تأکید بر ابدیت و دوام.

  1. وَعدَ اللَّهِ حَقًّا
  • ترجمهٔ جمله: وعدهٔ خدا حقیقت است
  • واژگان و توضیح:
    • وَعَدَ: فعل ماضی از ریشهٔ «و ع د» به معنی «وعده داد/قول داد».
    • اللَّهِ: مضاف‌الیه با ال التعریف «خدا». کسره نشان از مضاف‌الیه بودن دارد.
    • حَقًّا: اسم یا حال به معنی «حقیقتاً/راست/حقیقت»، آورده شده برای تأکید بر صحت و یقین وعده؛ غالباً به معنی «واقعی/حتمی/بی‌تردید» است.

  1. وَمَن أَصدَقُ مِنَ اللَّهِ قِيلًا
  • ترجمهٔ جمله: و چه کسی از خدا راستگوتر سخن می‌گوید؟
  • واژگان و توضیح:
    • وَ: «و».
    • مَن: حرف استفهام یا اسم موصول به معنی «چه کسی/کسی که».
    • أَصدَقُ: صیغهٔ تفضیل از «صَدَقَ» به معنی «راستگوتر/صادق‌تر»، در اینجا به معنی «کس که راستگوتر است».
    • مِنَ: حرفِ جر به معنی «از/نسبت به».
    • اللَّهِ: «خدا» (مضاف‌الیه).
    • قِيلًا: اسم مصدر یا حال از ریشهٔ «ق و ل» به معنی «گفتار/سخن»؛ در این ترکیب «راستگوتر در سخن/قول»؛ یا «کدام سخن راست‌تر است؟» ـ ساختار جملهٔ عربی به صورت ادعایی است که با ترجمهٔ پرسشی به فارسی روان شده تا معنی روشن شود.
Nach oben scrollen