وَإِذًا لَآتَيْنَاهُمْ مِنْ لَدُنَّا أَجْرًا عَظِيمًا
و در آن صورت، حتماً از جانب خود پاداشی بزرگ به آنان میدادیم.
وَإِذًا لَآتَيْنَاهُمْ مِنْ لَدُنَّا أَجْرًا عَظِيمًا ترجمهٔ فارسی: و آنگاه بهطور قطع از نزد خودمان پاداشی بزرگ به آنان میبخشیدیم. توضیح گرامر و واژگان: - وَ
حرف عطف. برای پیوند دادن این جمله با جملهٔ پیشین بهکار میرود و خود معنای مستقلی جز «و» ندارد. - إِذًا
حرف جواب و جزا. زمانی میآید که نتیجهٔ شرط یا مقدمهای پیشین بیان میشود. اثر آن تأکید بر تحقق نتیجه است و معمولاً با فعل همراه میشود. - لَآتَيْنَاهُمْ
- لَـ: لام تأکید، برای شدت بخشیدن به قطعیتِ انجام فعل.
- آتَيْنَا: فعل ماضی، صیغهٔ اول شخص جمع (ما دادیم). ریشهٔ فعل «أتى / إيتاء» به معنای بخشیدن و عطا کردن است.
- هُمْ: ضمیر متصل، مفعولبه، به معنای «به آنان».
- مِنْ
حرف جر، به معنای «از». - لَدُنَّا
- لَدُنْ: اسم به معنای «نزد، پیش، جانب».
- نا: ضمیر متصل، مضافالیه، به معنای «ما».
مجموعاً معنای «از نزد ما / از جانب خودمان» میدهد.
- أَجْرًا
اسم منصوب، مفعولبه برای فعل «آتينا». به معنای «پاداش». - عَظِيمًا
صفت برای «أجرًا»، منصوب و نکره مانند موصوف خود. به معنای «بزرگ، عظیم».
جمعبندی معنایی جمله:
این عبارت از نظر ساختار، جملهای خبری با تأکید شدید است که با استفاده از «إِذًا» و «لام تأکید» بر حتمیت عطای پاداشی بزرگ از سوی خداوند دلالت میکند. | 