| متن کامل آیه ﴿أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ وَيُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلَالًا بَعِيدًا﴾ ترجمهٔ روان فارسی
آیا ندیدی کسانی را که گمان میکنند به آنچه بر تو و پیش از تو نازل شده ایمان آوردهاند، امّا میخواهند داوری را نزد طاغوت ببرند، در حالی که فرمان یافتهاند به او کفر بورزند؛ و شیطان میخواهد آنها را گمراهیِ دور و درازی گمراه کند.
جملهبهجمله با توضیح واژهها ۱. ﴿أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ﴾ ترجمه:
آیا ندیدی کسانی را که میپندارند به آنچه بر تو نازل شده و آنچه پیش از تو نازل شده، ایمان آوردهاند؟ توضیح واژهها: - أَلَمْ
«آیا نـ…؟» نفی همراه با استفهام است؛ یعنی: «مگر ندیدی؟» - تَرَ
از ریشهٔ «رَأى»؛ در اینجا بیشتر به معنی «بنگر، توجه کن، آگاه شو» است، نه فقط دیدن با چشم. - إِلَى
«به، سویِ»؛ در اینجا جهت نگاه و توجه را نشان میدهد: «به سوی کسانی که…» - الَّذِينَ
«کسانی که». اسم موصول برای جمع عاقل. - يَزْعُمُونَ
از ریشهٔ «زَعَمَ»؛ یعنی «گمان میبرند، ادعا میکنند». غالباً در جایی به کار میرود که ادعا درست نیست یا محل تردید است. - أَنَّهُمْ
«که ایشان»؛ «أَنَّ» حرف مشبهه بالفعل (حرف نصب) و «هُمْ» ضمیر جمع: «که آنها…» - آمَنُوا
از ریشهٔ «أَمَنَ / إيمان»؛ یعنی «ایمان آوردهاند». فعل ماضی، جمع. - بِمَا
«به آنچه»؛ «بِـ» حرف جر (به) + «ما» اسم موصول غیرعاقل (آنچه). - أُنْزِلَ إِلَيْكَ
- وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ
- «وَ»: و
- مَا أُنْزِلَ: «آنچه نازل شده» (کتابها و وحیهای پیشین)
- مِنْ قَبْلِكَ: «پیش از تو»؛ یعنی بر پیامبران پیشین.
ترکیب کل جمله:
گروهی هستند که ادعای ایمان به قرآن و کتابهای آسمانیِ پیش از قرآن دارند، ولی این فقط «زعم» و ادعاست، نه ایمان واقعی.
۲. ﴿يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ﴾ ترجمه:
میخواهند که داوری را به سوی طاغوت ببرند (پیش طاغوت داوری شوند). توضیح واژهها: - يُرِيدُونَ
از ریشهٔ «أرادَ»؛ یعنی «میخواهند»، اراده و خواست قلبی و عملی. - أَنْ يَتَحَاكَمُوا
- إِلَى
«به سویِ». - الطَّاغُوتِ
از ریشهٔ «طُغيان» (سرکشی، تجاوز از حد). «طاغوت» هر قدرت سرکش، حاکم باطل، بت، نظام بر ضد حکم خدا، یا هر مرجع داوریای است که در برابر فرمان خدا قرار میگیرد. مفرد است، ولی گاهی برای مجموعهٔ جریانهای باطل به کار میرود.
معنای کلی این جمله:
این افراد به جای رجوع به خدا و پیامبر و حکم الهی، میخواهند داوری و حلوفصل اختلافشان را نزد مرجع باطل (طاغوت) ببرند.
۳. ﴿وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ﴾ ترجمه:
با آنکه فرمان یافتهاند که به طاغوت کفر بورزند (او را انکار و رد کنند). توضیح واژهها: - وَقَدْ
«و حال آنکه»، «در حالی که». «قَد» همراه ماضی، گاهی تحقق و ثبوت را میرساند؛ اینجا زمینهٔ سرزنش دارد. - أُمِرُوا
فعل مجهول از «أَمَرَ»؛ یعنی «دستور داده شدند»، «به ایشان امر شده است». - أَنْ يَكْفُرُوا
- بِهِ
«به او / به آن»، ضمیر به «الطَّاغُوت» برمیگردد.
معنای کلی این جمله:
در حالی که اینها از سوی خدا مأمورند طاغوت را نفی کنند، او را مرجع قرار ندهند و در برابرش موضع انکاری و دشمنی داشته باشند، ولی باز هم به او رجوع میکنند.
۴. ﴿وَيُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلَالًا بَعِيدًا﴾ ترجمه:
و شیطان میخواهد آنان را به گمراهیِ بسیار دوری بیفکند (به گمراهیِ دور و درازی گمراه کند). توضیح واژهها: - وَيُرِيدُ
«و میخواهد / و اراده میکند». - الشَّيْطَانُ
شیطان؛ هر موجودِ سرکشِ گمراهکننده (ابلیس و پیروانش، یا هر عامل شیطانی). - أَنْ يُضِلَّهُمْ
- ضَلَالًا
مصدر «ضَلَّ»؛ یعنی «گمراهی». اینجا به صورت مفعول مطلق آمده، برای تأکید بر شدت و نوع گمراهی. - بَعِيدًا
«دور، بسیار دور»؛ یعنی گمراهیای که از مسیر حق بسیار فاصله دارد، بازگشت از آن سخت و بعید است.
معنای کلی این جمله:
پشت این گرایش به طاغوت، اراده و برنامهٔ شیطان است که میخواهد آنها را چنان از مسیر حق دور کند که بازگشتشان به هدایت بسیار دشوار باشد. | 