رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا ۚ رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ — جمله ۱: رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا - ترجمه: پروردگارا، بیگمان ما ندادهندهای را شنیدیم.
- رَبَّنَا: اسم + مضافالیه ضمیر متصل؛ معنی: پروردگارِ ما؛ ریشه: ر ب ب؛ وزن: فَعَّل/اسم نسبتی از رَبّ؛ باب: —
- إِنَّنَا: حرف مشبه بالفعل + ضمیر متصل؛ معنی: همانا ما؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —
- سَمِعْنَا: فعل ماضی + ضمیر فاعلی؛ معنی: شنیدیم؛ ریشه: س م ع؛ وزن: فَعِلَ؛ باب: سَمِعَ یَسْمَعُ
- مُنَادِيًا: اسم فاعل منصوب (حال/مفعول به)؛ معنی: نداکننده/منادی؛ ریشه: ن د و/ن د ی؛ وزن: مُفَاعِل؛ باب: نَادَى یُنَادِي (باب مُفَاعَلَة)
جمله ۲: يُنَادِي لِلإِيمَانِ - ترجمه: که به سوی ایمان فرا میخوانْد.
- يُنَادِي: فعل مضارع مرفوع؛ معنی: ندا میدهد/فرا میخواند؛ ریشه: ن د و/ن د ی؛ وزن: يُفَاعِلُ؛ باب: مُفَاعَلَة (نَادَى یُنَادِي)
- لِلإِيمَانِ: جار و مجرور؛ معنی: برای/به سوی ایمان؛ ریشه: أ م ن؛ وزن: إِفْعَال (مصدر); باب: أَفْعَلَ يُفْعِلُ (آمَنَ یُؤْمِنُ مصدر ایمَان بر وزن إفْعَال)
جمله ۳: أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا - ترجمه: که: «به پروردگارتان ایمان بیاورید»، پس ایمان آوردیم.
- أَنْ: حرف مصدری/تفسیر؛ معنی: که؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —
- آمِنُوا: فعل امر جمع؛ معنی: ایمان بیاورید؛ ریشه: أ م ن؛ وزن: أَفْعِلُوا (امر از آمَنَ یُؤْمِنُ)؛ باب: إِفْعَال (ساخت فعلی آمن یؤمن)
- بِرَبِّكُمْ: جار و مجرور + مضافالیه ضمیر؛ معنی: به پروردگارتان؛ ریشه: ر ب ب؛ وزن: رَبّ (اسم جامد)؛ باب: —
- فَآمَنَّا: فعل ماضی مسبوق به فاء؛ معنی: پس ایمان آوردیم؛ ریشه: أ م ن؛ وزن: أَفْعَلْنَا/آمَنَّا (صیغه ۱ جمع)؛ باب: إِفْعَال (آمَنَ)
جمله ۴: رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا - ترجمه: پروردگارا، پس گناهانمان را بر ما ببخش.
- رَبَّنَا: اسم + ضمیر؛ معنی: پروردگارِ ما؛ ریشه: ر ب ب؛ وزن: رَبّ؛ باب: —
- فَاغْفِرْ: حرف عطف + فعل امر؛ معنی: پس بیامرز؛ ریشه: غ ف ر؛ وزن: اِفْعِلْ (اِفْعِلْ از غَفَرَ یَغْفِرُ؟ صیغه امر اغْفِرْ)؛ باب: فَعَلَ یَفْعِلُ
- لَنَا: جار و مجرور؛ معنی: برای ما/به ما؛ ریشه: ل و ي (لامِ جر) / ن و ن (ضمیر)؛ وزن: —؛ باب: —
- ذُنُوبَنَا: مفعول به جمع + ضمیر؛ معنی: گناهانِ ما؛ ریشه: ذ ن ب؛ وزن: فُعُول (ذُنوب)؛ باب: —
جمله ۵: وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا - ترجمه: و بدیهای ما را بپوشان/بزدای.
- وَ: حرف عطف؛ معنی: و؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —
- كَفِّرْ: فعل امر؛ معنی: بپوشان/محْو کن؛ ریشه: ك ف ر؛ وزن: فَعِّلْ؛ باب: تَفْعِيل (كَفَّرَ يُكَفِّرُ)
- عَنَّا: جار و مجرور؛ معنی: از ما؛ ریشه: ع ن ن (عن) / ن و ن (ضمیر)؛ وزن: —؛ باب: —
- سَيِّئَاتِنَا: مفعول به جمع مؤنث سالم + ضمیر؛ معنی: بدیهای ما؛ ریشه: س و أ/س ي أ؛ وزن: فَعِّلات (سَيِّئَات) از سَيِّئَة؛ باب: —
جمله ۶: وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ - ترجمه: و ما را در شمار نیکان بمیران.
- وَ: حرف عطف؛ معنی: و؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —
- تَوَفَّنَا: فعل امر دعایی/التماسی خطاب به خدا (اَمر معنوی)؛ معنی: ما را بستان/بمیران؛ ریشه: و ف ي؛ وزن: تَفَعَّلْنا (فعل ماضی/امر دعایی؟ صورت دعایی: تَوَفَّنا؛ اصل فعل: تَوَفَّى يَتَوَفَّى)؛ باب: تَفَعُّل
- مَعَ: حرف جر؛ معنی: با/در شمار؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —
- الْأَبْرَارِ: اسم جمع؛ معنی: نیکان؛ ریشه: ب ر ر؛ وزن: أَفْعَال (جمع بَرّ/بَارّ)؛ باب: —
ترجمه کل آیه: پروردگارا، ما ندادهندهای را شنیدیم که به ایمان فرا میخوانْد که «به پروردگارتان ایمان بیاورید»، پس ایمان آوردیم. پروردگارا، پس گناهانمان را بر ما ببخش، و بدیهای ما را بزدای، و ما را در شمار نیکان بمیران. | 