إِنَّ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الْكُفْرَ بِالْإِيمَانِ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئًا وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ جمله ۱: إِنَّ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الْكُفْرَ بِالْإِيمَانِ - ترجمه: بیگمان کسانی که کفر را با ایمان معاوضه کردند
- إِنَّ: حرف مشبّه بالفعل؛ معنا: همانا/بهراستی؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —
- الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ معنا: کسانی که؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —
- اشْتَرَوُا: فعل ماضی جمع؛ معنا: خریدند/معاوضه کردند؛ ریشه: ش ر ي؛ وزن: اِفتَعَلوا (اشْتَرَى على وزن اِفْتَعَلَ؛ صیغه جمع: اشتروا)؛ باب: افتعال
- الْكُفْرَ: اسم مُفرد منصوب؛ معنا: کفر/ناسپاسی/بیایمانی؛ ریشه: ك ف ر؛ وزن: فُعْل؛ باب: —
- بِالْإِيمَانِ: جار و مجرور؛ معنا: بهبهای ایمان/در برابر ایمان؛ ریشه: أ م ن (ایمان)؛ وزن: إِفْعَال (مصدر)؛ باب: — — جمله ۲: لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئًا
- ترجمه: هرگز هیچ زیانی به خدا نخواهند رساند
- لَنْ: حرف نفی و تأکید مستقبل؛ معنا: هرگز/نفیِ آینده؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —
- يَضُرُّوا: فعل مضارع منصوب جمع؛ معنا: زیان برسانند؛ ریشه: ض ر ر؛ وزن: يَفُعُّوا (أصل: يَضُرُّونَ → در نصب: يَضُرُّوا)؛ باب: فعل ثلاثی مجرد
- اللَّهَ: اسم جلاله منصوب مفعولٌبه؛ معنا: خدا؛ ریشه: أ ل ه؛ وزن: —؛ باب: —
- شَيْئًا: تمییز/مفعول مطلقگونه منصوب؛ معنا: هیچ (چیزی)؛ ریشه: ش ي ي/ش يء؛ وزن: فَيْع (شَيْء)، تنوین نصب: شَيْئًا؛ باب: — — جمله ۳: وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
- ترجمه: و برای آنان عذابی دردناک است
- وَ: حرف عطف؛ معنا: و؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —
- لَهُمْ: جار و مجرور خبر مقدّم؛ معنا: برای آنان؛ ریشه: ل ه (لام جر) + ه م (ضمیر)؛ وزن: —؛ باب: —
- عَذَابٌ: مبتدأ مؤخّر مرفوع؛ معنا: عذاب/کیفر؛ ریشه: ع ذ ب؛ وزن: فَعَال؛ باب: —
- أَلِيمٌ: صفت مرفوع؛ معنا: دردناک/رنجآور؛ ریشه: أ ل م؛ وزن: فَعِيل؛ باب: — —
ترجمه کل آیه: بیگمان کسانی که کفر را به بهای ایمان برگزیدند، هرگز هیچ زیانی به خدا نمیرسانند، و برای آنان عذابی دردناک خواهد بود. | 