003-170-095-آل عمران

فَرِحينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِن فَضلِهِ وَيَستَبشِرونَ بِالَّذينَ لَم يَلحَقوا بِهِم مِن خَلفِهِم أَلّا خَوفٌ عَلَيهِم وَلا هُم يَحزَنونَ

جمله ۱: فَرِحينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِن فَضلِهِ

• ترجمه: شادمان‌اند به آنچه خدا از فضل خود به آنان داده است.
• فَرِحينَ: اسم فاعل جمع مذکر سالم؛ شادان، خوشحال؛ ریشه: ف-ر-ح؛ وزن: فَعِل؛ باب: —.
• بِما: حرف جر + اسم موصول (ما)؛ به آنچه؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —.
• آتاهُمُ: فعل ماضی + ضمیر مفعولی؛ عطا کرد (به ایشان)؛ ریشه: أ-ت-ي؛ وزن: أَفْعَلَ (آتَى سماعی)؛ باب: إفعال.
• اللَّهُ: اسم جلاله؛ خدا؛ ریشه: أ-ل-ه؛ وزن: —؛ باب: —.
• مِن: حرف جر؛ از؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —.
• فَضلِهِ: اسم مجرور + ضمیر؛ فضلِ او؛ ریشه: ف-ض-ل؛ وزن: فَعْل؛ باب: —.

جمله ۲: وَيَستَبشِرونَ بِالَّذينَ لَم يَلحَقوا بِهِم مِن خَلفِهِم

• ترجمه: و بشارت می‌گیرند به کسانی که هنوز از پسِ آنان به ایشان نپیوسته‌اند.
• وَ: حرف عطف؛ و؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —.
• يَستَبشِرونَ: فعل مضارع مرفوع؛ بشارت می‌گیرند/شادمان می‌شوند؛ ریشه: ب-ش-ر؛ وزن: يَستَفعِلونَ؛ باب: استفعال.
• بِالَّذينَ: حرف جر + اسم موصول جمع؛ به کسانی که؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —.
• لَم: حرف جزم؛ نه/هنوز نه (مختص ماضی منفی در مضارع)؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —.
• يَلحَقوا: فعل مضارع مجزوم (علامت: حذف نون)؛ ملحق شوند/بپیوندند (نپیوسته‌اند)؛ ریشه: ل-ح-ق؛ وزن: يَفعَلوا؛ باب: فعل (ثلاثی مجرد).
• بِهِم: حرف جر + ضمیر؛ به ایشان؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —.
• مِن: حرف جر؛ از؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —.
• خَلفِهِم: اسم مجرور + ضمیر؛ پشتِ سرِ آنان/پس از آنان؛ ریشه: خ-ل-ف؛ وزن: فَعْل؛ باب: —.

جمله ۳: أَلّا خَوفٌ عَلَيهِم وَلا هُم يَحزَنونَ

• ترجمه: که نه بیمی بر آنان است و نه آنان اندوهگین می‌شوند.
• أَلّا: همزه تفسیر/تعلیل + لا؛ که/این‌که نه؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —.
• خَوفٌ: اسم مرفوع (مبتدا مؤخر)؛ ترس/بیم؛ ریشه: خ-و-ف؛ وزن: فَعْل؛ باب: —.
• عَلَيهِم: حرف جر + ضمیر؛ بر آنان؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —.
• وَلا: حرف عطف + لا (نفی)؛ و نه؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —.
• هُم: ضمیر منفصل؛ ایشان/آنان؛ ریشه: —؛ وزن: —؛ باب: —.
• يَحزَنونَ: فعل مضارع مرفوع؛ اندوهگین می‌شوند؛ ریشه: ح-ز-ن؛ وزن: يَفعَلونَ؛ باب: فعل (ثلاثی مجرد).

ترجمه کل آیه: شادمان‌اند به آنچه خدا از فضل خویش به آنان بخشیده است و به کسانی که هنوز از پشت سرشان به آنان نپیوسته‌اند شادی و بشارت می‌دهند که هیچ بیمی بر آنان نیست و نه آنان اندوهگین می‌شوند.