- الحَقُّ مِن رَبِّكَ
- حقیقت از سوی پروردگارِ توست.
- الحَقُّ
- نوع: اسم معرفه (با «ال»)
- معنا: حقیقتِ ثابت
- ریشه: ح ق ق
- وزن: فَعْل (حقّ)
- باب: — (اسم)
- مِن
- نوع: حرف جر
- معنا: از، از سوی
- ریشه: —
- وزن: —
- باب: —
- رَبِّكَ
- نوع: اسم مضاف + ضمیر متصل (کاف خطاب)
- معنا: پروردگارِ تو
- ریشه: ر ب ب
- وزن: فَعْل (رَبّ)
- باب: — (اسم)
- توضیح صرفی: رَبِّ (مجرور به کسره بهسبب «مِن») + کَ (ضمیر مخاطب مفرد مذکر)
- فَلا تَكُن مِنَ المُمتَرينَ
- پس از تردیدکنندگان مباش.
- فَ
- نوع: حرف عطف/تفریع
- معنا: پس، بنابراین
- ریشه: —
- وزن: —
- باب: —
- لا
- نوع: حرف نهی (با فعل مضارع مخاطب)
- معنا: نه، مبادا
- ریشه: —
- وزن: —
- باب: —
- تَكُن
- نوع: فعل مضارع مجزوم (بهسبب «لا» نهی)
- معنا: مباش، نباش
- ریشه: ك و ن
- وزن: تَفْعُل (صورت مضارع ناقص «كان»)
- باب: ثلاثی مجرد (كانَ–يكونُ)
- مِنَ
- نوع: حرف جر (با «ال» ادغام/وصل فرعی)
- معنا: از
- ریشه: —
- وزن: —
- باب: —
- المُمتَرينَ
- نوع: اسم جمع/جمع مذکر سالم (فاعل یا مجرور به «مِن»)
- معنا: تردیدکنندگان، شککنندگان
- ریشه: م ر ي
- وزن: مُفتَعِل (مُمتَرٍ)؛ صورت جمع: المُمتَرون/المُمتَرين
- باب: افتعال (امترى یمتری—مصدر: امتراء)
- توضیح صرفی: مجرور به «مِن» با یای جمع (نیابت حرکتی)
ترجمهٔ کل آیه: حقیقت از سوی پروردگارِ توست؛ پس از تردیدکنندگان مباش. |
