002-176-091-بقرة

« Back to Glossary Index
و این از آنروست که الله آن کتاب را به آنگونه که سزاوار بود فرو فرستاد (یعنی متن کتاب آسمانی بسیار محکم و غیر قابل تغییر و اختلاف بود و تمامش برای رفع احتياجات اجتماعی ایشان ضروری و لازم بود) و به یقین کسانی که در کتاب آسمانی اختلاف کردند در مخالفت شدیدی با الله بوده اند (آیا به بودن چنین آیه ای در قرآن کسانی که میگویند اختلاف علمای اسلام و ملت مسلمان رحمت است و یا در تفسیرهای قرآن عقاید مختلفی را آورده اند و در فقه اسلامی فتواهای مختلفی داده اند، حقيقتا مسلمانند یا در باطن شديداً با الله مخالفند و روایاتشان همه افترا بر الله و پیغمبرش میباشد) (176)

ذٰلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ نَزَّلَ الكِتابَ بِالحَقِّ

  1. ترجمهٔ تحت‌اللفظی:
  • این بدان سبب است که خدا کتاب را به‌حق فروفرستاد.
  1. تجزیهٔ صرفی و نحوی:
  • ذٰلِكَ: اسم اشاره، مبنی بر فتح در محلّ رفع مبتدا. نقش: مبتدا.
    • ریشه: — (اسم اشاره، ریشه ثلاثی ندارد).
  • بِأَنَّ: جارّ و مجرور + «أنّ» مشبّه بالفعل و اسمش و خبرش؛ کلّ ترکیب در محلّ خبرِ «ذلك».
    • الباء: حرف جرّ، سببیت.
    • أنَّ: حرف توکید و نصب.
  • اللَّهَ: اسم «أنّ» منصوب. ریشه: ل-ه-ه (اسم عَلَم، از نظر صرفی غیرمشتق).
    • نقش: اسم «أنّ».
  • نَزَّلَ: فعل ماضی مزید، باب تفعیل (فعّل)، غایب مفرد مذکّر. ریشه: ن-ز-ل.
    • نقش: فعلِ جملهٔ فعلیه به عنوان خبر «أنّ» (جملهٔ فعلیه در محلّ خبر «أنّ»).
  • الكِتابَ: مفعولٌ‌به منصوب. ریشه: ك-ت-ب.
  • بِالحَقِّ: جارّ و مجرور، متعلق به «نَزَّلَ» (حالی/حالیّتِ نزول یا مصاحبت). ریشه: ح-ق-ق.
    • ال: تعریف جنس.
    • حقّ: اسم مجرور به باء.

ساختار نحوی کلّی: مبتدا «ذلك» + خبر شبه‌جمله «بأنّ…». درون «أنّ»: اسم «اللهَ» + خبرش جملهٔ فعلیه «نزّل الكتابَ بالحقّ».

  1. نوع جمله و نکتهٔ معنایی:
  • نوع: خبریِ تأکیدی (به‌سبب «أنّ» و اسم اشاره برای اشاره به امرِ پیش‌گفته).
  • نکتهٔ معنایی: «باءِ سببیت» نشان می‌دهد علتِ حکمِ پیش‌گفته، نزولِ کتاب با حقیقت و حقانیت است؛ «نزّل» (تفعیل) بر تدریج/تکثیر یا تعظیمِ فعلِ نزول دلالت دارد.

وَإِنَّ الَّذينَ اختَلَفوا فِي الكِتابِ لَفي شِقاقٍ بَعيدٍ

  1. ترجمهٔ تحت‌اللفظی:
  • و بی‌گمان کسانی که در کتاب اختلاف کردند، سخت در ستیزی دور (از حق) هستند.
  1. تجزیهٔ صرفی و نحوی:
  • وَ: حرف عطف یا استیناف.
  • إِنَّ: حرف توکید و نصب.
  • الَّذينَ: اسم موصول جمع مذکّر عاقل، مبنی، در محلّ نصب به‌عنوان اسم «إنّ».
    • ریشه: — (موصول).
  • اختَلَفوا: فعل ماضی مزید باب افتعال (افتعل)، واو فاعل (جمع مذکّر). ریشه: خ-ل-ف.
    • نقش: صلهٔ موصول، نیازمند عائد (مستتر به واو فاعل برمی‌گردد).
  • فِي: حرف جرّ.
  • الكِتابِ: اسم مجرور به «في». ریشه: ك-ت-ب. متعلق به «اختلفوا».
  • لَـ: لامِ ابتداء/تاکید (لام موطئه للقسم یا مزحلقة بعد از «إنّ»)، برای تأکید خبر.
  • في: حرف جرّ.
  • شِقاقٍ: اسم مجرور به «في». نکره برای تعظیم/تکثیر معنایی. ریشه: ش-ق-ق.
    • نقش: متعلق به خبر «إنّ».
  • بَعيدٍ: صفتِ «شقاقٍ» مجرور تابع آن. ریشه: ب-ع-د.

ساختار نحوی کلّی: «إنّ» + اسمش «الذین»؛ صلهٔ موصول «اختلفوا في الكتاب»؛ خبر «إنّ» جارّ و مجرور «لفي شقاقٍ بعيدٍ» با لامِ تأکید.

  1. نوع جمله و نکتهٔ معنایی:
  • نوع: خبریِ تأکیدی شدید (ترکیب «إنّ» + لامِ ابتداء + جار و مجرور مقدم).
  • نکتهٔ معنایی: «اختلفوا في الكتاب» دلالت بر اختلاف‌ورزی عمدی در متن/تعالیم وحی دارد؛ «شقاق» به معنای شکاف و دشمنیِ رو در روست؛ «بعید» شدتِ دوری از حق و فاصلهٔ زیاد در مسیر و موضع را می‌رساند. ترکیب تأکیدی نشان‌دهندهٔ قطعیتِ گمراهیِ ناشی از این اختلاف‌طلبی است.
Nach oben scrollen