| آنان تجاوزکنندگانی هستند که عهد و پیمانِ الهی را پس از بستن میشکنند؛ آنچه را خداوند فرمان داده که باید پیوسته نگه داشته شود، پاره میکنند و در زمین فساد میآفرینند و اینان در حقیقت زیانبارند. (فسادکاران، هرچند ظاهراً با صفات انسانیت نسبت به خالق خود عهد بستهاند، یعنی باید نیک را از بد تشخیص دهند، از بد دوری کنند و کارهای نیک انجام دهند و هر انسانی بهزبان چنین افتخاری را دارد که بهواسطه این عهد طبیعی از حیوانات برتر شده است، اما هرگاه این تشخیص و فهم برخلاف هوس و دنیاخواهی او باشد، آن پیمان را میشکند و خود را به نادانی و خرافهپرستی میزند تا بتواند مردم را فریب دهد و فساد کند. چنین انسانی از مرتبه انسانیت سقوط کرده است؛ با اینکه میداند شرط انسانیبودن برای فهم حقیقت اشیاء و موضوعات، پیوستگی رشته تحقیق است، هرگاه برایش صرف نداشته باشد رشته فهم و تحقیق را پاره میکند و از کنجکاوی سر باز میزند و به فسادخواهی گرایش مییابد، طوری که دیگر نمیپذیرد خالقی حکیم برای جهان باشد و پس از مرگ نیز زندگی یا مجازات دیگری برای بدکاران وجود ندارد و کسی از هدف خلقت آگاهی ندارد. حال آنکه پیامهای خداوند همه این امور را با دلایل روشن تبیین کردهاند. از شگفتیهای این انسانهای متجاوز و فاسد آن است که برای مبهم جلوه دادن راه نجاتی که از طریق پیامبران الهی به آنان رسیده، متن همین کتابها را با تفسیرهای غلط موهوم مینمایانند؛ مثلاً همین آیهای را که توصیه به پیوستگی رشته تحقیق میکند، چنین تفسیر کردهاند که مقصود «صله رحم» است، و صله رحم را که عبارتی ساختگی و نامربوط است، به دید و بازدید فامیل و خویشاوندی تفسیر کردهاند. همه این حیلههای تفسیری را بهکار بردهاند تا «وَصْل»ی که در متن قرآن آمده با «صله» مشابه جلوه کند، زیرا هر دو دارای حروف ص و ل و هستند!) (۲۷) |
| آیهٔ مورد نظر: الَّذينَ يَنقُضونَ عَهدَ اللَّهِ مِن بَعدِ ميثاقِهِ وَيَقطَعونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَن يوصَلَ وَيُفسِدونَ فِي الأَرضِ ۚ أُولٰئِكَ هُمُ الخاسِرونَ ترجمهٔ واژهبهواژه و نزدیک به متن:
تحلیل دستور زبان و ریشهشناسی (صرف و نحو هر جزء):
ساختار جمله و نوع آن:
نکات معنایی و تفسیری کوتاه:
|