ه-د-ی

« Back to Glossary Index
ریشه ثلاثی «ه د ی» (هَدَى) در قرآن ۳۱۶ بار در ۱۲ قالب صرفی آمده است:

1. ۱۴۴ بار به صورت فعل باب اول «هَدَى» (هدایت کرد) ـ راهنمایی کرد

معنی واژه «هَدَى» (هَدى)

۱. معانی واژه:

  • «هَدَى» (مصدر: هُدى، فعل: هَدَى – یَهْدِی) در زبان عربی به معنی «راهنمایی کردن»، «هدایت کردن»، «راست راه را نشان دادن»، «به راه راست بردن»، «راهنمایی به سوی خیر و صلاح» است.

۲. کاربرد واژه در زبان عربی:

  • این واژه در زبان عربی هم به صورت فعلی و هم اسمی به کار می‌رود و اغلب در معانی معنوی، دینی و اخلاقی استفاده می‌شود؛ از جمله راهنمایی به سوی ایمان، نیکی، یا مسیر درست در زندگی.

۳. نمونه‌ای از آیه قرآن:

إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ
همانا این قرآن به راهی که استوارتر است هدایت می‌کند.
(سوره اسراء، آیه ۹)
همچنین یک نمونه دیگر از واژه «هَدى» به‌صورت اسم:

ذَٰلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ
این است کتابی که هیچ شکی در آن نیست؛ راهنمای پرهیزگاران است.
(سوره بقره، آیه ۲)

۴. ویژگی‌های دستوری (صرفی و نحوی):

  • نوع واژه: فعل ثلاثی مجرد (ماضی: هَدَى، مضارع: یَهْدِی، مصدر: هُدى یا هِدایَه)
  • باب: باب فَعَلَ – یَفْعِلُ
  • مصدر: هُدى/هِدایَه
  • اسم فاعل: هادٍ (راهنما، هدایت‌کننده)
  • اسم مفعول: مَهْدِیّ (هدایت‌شده)
  • وجه صرفی: متعدی (نیازمند مفعول)

۵. اطلاعات ریشه‌شناسی (اتیمولوژی):

  • ریشه واژه «هَدَى» از ثلاثی مجرد «ه د ی» گرفته شده است.
  • این ریشه در زبان عربی به معنای هدایت و راهنمایی و نشان دادن مسیر درست است.
  • واژه‌های فارسی «هدایت»، «هادی»، «مهدی» و … نیز از همین ریشه عربی گرفته شده‌اند.

۶. مترادف‌ها و متضادها:

عربیفارسی
مترادفأرشدَ، دلَّ، بَصَّرَراهنمایی کردن، ارشاد کردن، راه بردن
متضادأضلَّ، أعمى، أبعدَگمراه کردن، منحرف کردن، دور کردن

خلاصه:
«هَدَى» یعنی راهنمایی کردن به سوی راه درست و خیر، و در قرآن و متون دینی بسیار پرکاربرد است. این واژه ریشه‌ای عمیق در زبان عربی و فارسی دارد و هم در معانی معنوی و هم دنیوی به کار می‌رود.

 

2. ۴۰ بار به صورت فعل باب هشتم «اِهْتَدَىٰ» (اهتدا یافت) ـ هدایت یافت

3. ۷ بار به صورت اسم «أَهْدَىٰ» (راه‌یافته‌تر، هدایت‌یافته‌تر)

4. ۸۵ بار به صورت اسم «هُدًى» (هدایت، راهنمایی)

الهُدىٰ

  • معنی لغوی و اصطلاحی:
    • معنای اصلی در عربی: راهنمایی، هدایت به سوی راه درست، رساندن انسان به مقصد حق و صلاح. در متون دینی، «الهُدىٰ» غالباً به هدایت الهی (از سوی خداوند) اشاره دارد که انسان را به ایمان، تقوا و عمل صالح می‌رساند.
    • در کاربرد قرآنی: هدایت الهی، بصیرت، روشنایی راه، و نشان دادن مسیر حق. گاهی به معنای «دلیل و برهان» نیز آمده که انسان را به حق رهنمون می‌شود.
    • در فارسیِ دینی: هدایت الهی، راه راست، ارشاد به حقیقت.
  • کاربرد واژه در زبان عربی:
    • نوع واژه: اسم مصدر (مصدر اسمی) از ریشه «ه د ي».
    • حوزه کاربرد: بیشتر در متون دینی، قرآنی، حدیث، کلام و تفاسیر. در نثر فصیح و ادبی نیز به کار می‌رود.
    • نمونه‌های کاربردی (عربی):
      • القرآن هُدىً للمتقین: قرآن هدایت برای پرهیزگاران است.
      • طلب الهُدىٰ من الله واجب على المؤمن: طلب هدایت از خدا بر مؤمن لازم است.
      • هذا الطريق ليس فيه هُدى: این راه هدایت ندارد.
    • با حروف اضافه:
      • هُدىً لِـ… (هدایت برایِ…): هُدىً للناس، هُدىً للمؤمنين.
      • على هُدى: بر راه حق بودن؛ مثال: هو على هُدى من ربّه.
    • قیود و ترکیبات:
      • هُدىٌ ونورٌ: هدایت و نور (ترکیب قرآنی).
      • سبيل الهُدى: راه هدایت.
      • أهل الهُدى: اهل هدایت.
  • ویژگی‌های صرفی و نحوی (گرامری):
    • صورت: الهُدىٰ با «ال» تعریف و «هُدىٰ» بدون «ال» (نکره) هر دو به کار می‌روند.
    • وزن: «هُدى» اسم بر وزن «فُعَلَى» یا «فُعْلَى» به شمار می‌آید (اسم جامدِ مشتق از ریشه ثلاثی).
    • ختم با الف مقصوره/علامت الف: در رسم‌الخط قرآنی با علامت «ألف خنجرية» (ٰ) بر روی دال نوشته می‌شود: الهُدىٰ. در رسم‌الخط معمول: الهُدى (با یای مقصوره: الهُدَى).
    • جنس و عدد: اسم مفرد جامد، غالباً غیر شمارشی؛ جمع رایج ندارد و به صورت مفرد با معنای جمعی/کلی به کار می‌رود.
    • اعراب:
      • مرفوع: الهُدىُ (در کتابت رایج، علامت اعراب معمولاً حذف می‌شود).
      • منصوب: الهُدىَ.
      • مجرور: الهُدىِ.
      • به سبب ختم به الف مقصوره/یاء، تنوین‌پذیر نیست و در تلفظ حرکات پایانی نمایان است.
    • نقش‌های نحوی:
      • خبر: القرآنُ هُدىً.
      • مبتدا با خبر محذوف: الهُدىٰ من الله (به تقدیر: ثابت/موجود).
      • اضافه: هُدى الله (هدایت خدا)، هُدى القرآن.
  • اطلاعات ریشه‌شناختی (اتیمولوژی):
    • ریشه عربی: ه د ي (هَدى/يَهْدي/هداية).
    • معنای ریشه: راه نمودن، راهبری کردن، هدایت کردن؛ در معانی فرعی: هدیه دادن (هَدِيَّة) از همان ریشه، که اصل مشترک «رساندن با نرمی» را دارد.
    • تطوّر معنایی: از هدایت فیزیکی (راهنمایی در مسیر) به هدایت معنوی/دینی (رساندن به ایمان و حق).
    • پیوند با زبان‌های دیگر سامی: در عربی کهن و کلاسیک ثابت است؛ در برخی لهجه‌های سامی مفاهیم راهبری و راهنمایی مشابه وجود دارد.
  • هم‌معنی‌ها (مترادف‌ها) در عربی:
    • الهِداية: هدایت.
    • الرَّشاد: راه‌یابی درست، رشد.
    • التَّوفيق: توفیق (در معنای الهیِ راه‌یابی).
    • النُّور: نور (در کاربرد استعاری به معنای هدایت).
    • البَصيرة: بصیرت.
    • السَّبيل المستقيم / الصراط المستقيم: راه راست (ترکیب استعاری نزدیک به مفهوم هدایت).
    • الإرشاد: ارشاد و راهنمایی.
  • متضادها (متاأنطونیم‌ها) در عربی:
    • الضَّلال: گمراهی.
    • الغَيّ: کژی، انحراف.
    • العَمى (المجازي): کوریِ قلب/ناآگاهی.
    • الجَهل: نادانی.
    • الفِتنة (در برخی سیاق‌ها): فتنه، آزمایشِ گمراه‌کننده.
  • هم‌معنی‌ها در فارسی:
    • هدایت، راهنمایی، راهبری، ارشاد، راه‌نمود.
    • رستگاری (در بافت دینی)، روشن‌گری (در معنای استعاری).
    • نور (در معنای مجازیِ راه حق)، بینش/بصیرت.
  • متضادها در فارسی:
    • گمراهی، ضلالت، انحراف، کژراهه، جهالت، ناآگاهی.
    • تاریکی (در معنای مجازی)، کورباطنی.
  • تفاوت‌های معنایی ظریف:
    • الهُدىٰ در متن دینی غالباً به هدایت از جانب خداوند دلالت دارد و جنبه قدسی دارد؛ «إرشاد» می‌تواند انسانی و عرفی باشد و الزاماً قدسی نیست.
    • «نور» استعاری است و جنبه روشن‌سازی دارد؛ «هداية» و «هُدى» جنبه راه‌بردن و رساندن به مقصد حق را پررنگ می‌کنند.
    • «الرشاد» با مفهوم «رُشد» (بالندگی در عقل و دین) پیوند نزدیک دارد و بر درست‌سنجی و صلاح تأکید می‌کند.
  • نمونه‌های قرآنی مشهور (برای فهم کاربرد):
    • ذٰلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ: کتابی است که در آن هیچ تردیدی نیست؛ هدایت برای پرهیزگاران.
    • إِنَّ هَٰذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ: این قرآن به راهی که استوارتر است هدایت می‌کند. (گرچه «هُدى» لفظاً در آیه نیست، معنای هدایتِ الهی را می‌نمایاند.)
    • وَهُدًى وَرَحْمَةً: هدایت و رحمت.
  • نکات نوشتاری و تلفظ:
    • تلفظ: [الهُدَى] با ضمّه بر هاء و دال، و الف مقصوره در پایان (آوای «ا/ی» کشیده).
    • رسم‌الخط: در نسخه‌های قرآنی با «ألف خنجرية» (ٰ) دیده می‌شود: الهُدىٰ؛ در نوشتار امروزی: الهُدى یا الهدى.
    • در فارسی می‌توان صورت «هدی» را نیز دید، اما شکل عربیِ قرآنی «الهُدى» دقیق‌تر است.
  • کاربرد در جمله‌های فارسی:
    • قرآن هدایت و نور است.
    • راه حق جز با هدایت الهی روشن نمی‌شود.
    • طالب هدایت باید از خداوند یاری بجوید.
  • مشتقات مرتبط از ریشه «ه د ي»:
    • هَدى/يَهْدي: هدایت کرد/می‌کند.
    • هِداية: هدایت (مصدر صریح).
    • مُهتَدٍ: هدایت‌یافته.
    • هَادٍ: هدایت‌کننده/راهنما.
    • هُدًى: هدایت (اسم نکره، غالب در قرآن).
    • هَدِيَّة: هدیه (از همان ریشه، با معنای رساندن با لطف).
  • جمع‌بندی معنایی:
    • «الهُدىٰ» اسمِ جامع برای معنای هدایتِ الهی و راه‌نمود به سوی حق است؛ در نحو عربی اسم جامدِ غیرتنوین‌پذیر با کارکردهای خبری و اضافی به کار می‌رود؛ در فارسی هم‌ارز آن «هدایت» است و متضادش «گمراهی». معنای آن هم در سطح دینی (قدسی) و هم در سطح ادبی (استعاری) پُرکاربرد است.

5. ۷ بار به صورت اسم «هَدْی» (قربانی حج، هدیه حج)

6. ۲ بار به صورت اسم «هَدِیَّه» (هدیه، پیشکش)

7. ۷ بار به صورت اسم فاعل «هَاد» (هدایت‌کننده، راهنما)

8. ۱ بار به صورت اسم فاعل «هَادِی» (هدایت‌کننده، راهنما)

9. ۲ بار به صورت اسم فاعل «هَادِی» (هدایت‌کننده، راهنما)

10. ۳ بار به صورت اسم فاعل باب هشتم «مُهْتَد» (هدایت‌شده)

11. ۱۷ بار به صورت اسم فاعل باب هشتم «مُهْتَدُون» (هدایت‌شدگان)

12. ۱ بار به صورت اسم فاعل باب هشتم «مُهْتَدِی» (هدایت‌شده)

Nach oben scrollen