| ریشه سهحرفی (د ب ب) در قرآن ۱۸ بار به صورت اسم (دَآبَّة) آمده است. |
معانی واژهواژه «دَآبَّة» (جمع: دَوَابّ) در زبان عربی به معنی هر موجود زندهای است که بر روی زمین حرکت میکند، به ویژه حیواناتی که راه میروند یا میخزند. در متون کلاسیک و دینی عربی، این واژه بیشتر به حیوانات اهلی یا وحشی اشاره دارد که بر زمین راه میروند، اما گاهی به طور عام برای هر جانداری که حرکت میکند (حتی انسان) نیز به کار رفته است. در قرآن کریم و متون دینی، دَآبَّه معمولاً به معنای «حیوان» یا «جانور» آمده است. مثال: کاربرد واژه در زبان عربیدر عربی معاصر، «دَآبَّة» اغلب برای اشاره به حیوانات اهلی مانند اسب، الاغ، شتر و گاو به کار میرود، به ویژه زمانی که از آنها برای حمل و نقل یا کشاورزی استفاده شود. همچنین در برخی کشورها به حیوانات سواری یا کاری گفته میشود. گاهی در محاوره به صورت مجازی برای اشاره به کسی که زیاد کار میکند یا بیوقفه تلاش میکند، نیز استفاده میشود. ویژگیهای دستوری
اطلاعات ریشهشناسی (اتیمولوژی)واژه «دَآبَّة» از ریشه «د-ب-ب» در زبان عربی گرفته شده است که به معنای «آهسته حرکت کردن»، «خزیدن» یا «راه رفتن» است. فعل «دَبَّ» به معنای «آهسته راه رفت» یا «خزید» است. بنابراین، دَآبَّة به موجودی اطلاق میشود که بر زمین حرکت میکند. مترادفها و متضادهامترادفها (در عربی و فارسی):
متضادها (در عربی و فارسی):
خلاصهدَآبَّة واژهای عربی است که به هر موجود زندهای که بر زمین حرکت میکند (عموماً حیوانات) گفته میشود. این واژه ریشه در فعل دَبَّ (آهسته راه رفتن) دارد و در متون دینی و عرفی کاربرد زیادی دارد. جمع آن دَوَابّ است و مترادفهایی مانند حیوان و جانور دارد. متضاد آن جماد و مرده است. |
Noun
|
