| این گواهان در وقت خود گواهی خواهند داد که آنچه به‌وسیلهٔ پیام‌های الله به شما وعده داده شده، حتماً به وقوع خواهد پیوست. (این گواهان، یا به عبارت دیگر، دو سوگند و شهادت، برای این آورده شده‌اند که وقتی حادثه روی دهد و مشاهده شود، بهترین دلیل بر راستی پیام‌های قرآن و سایر کتاب‌های آسمانی باشند. این دو گواه، یکی بادهای شدیدی هستند که محلی نبوده، بلکه تمام کرهٔ زمین را فرا می‌گیرند و همهٔ خانه‌ها و ساختمان‌ها را خراب کرده، به هوا پراکنده خواهند نمود؛ و دیگری فرشتگانی هستند که پیام الله را به یاد مردم می‌آورند و باعث دسته‌بندی ارواح مردگان به نیکان و بدان می‌شوند و به آنان یادآوری می‌نمایند که چگونه با بهانه‌هایی گناه می‌کردند و چگونه اکنون که زمین می‌خواهد متلاشی شود، سرنوشت شومی در پیش دارند. در لغت عرب نوشته شده است که «مَلَک» یعنی مورد تملک؛ بنابراین، ملائکه موجوداتی هستند که در تملک الله‌اند و طبق آیات زیادی از قرآن، تمام انواع اشیا و نیروهای بی‌اختیار موجود در زمین و آسمان‌ها را شامل می‌شوند. لذا در آیات اول این سوره نیز این معانی برای یک مفسر دقیق قرآن به چشم می‌خورد. ما از همین آیات می‌فهمیم که بادها، چون مأمور ارادهٔ الله برای انجام کاری شوند، «مَلَک» و «ملائکه» خوانده می‌شوند. همچنین فرشتگانی که در گواهی دوم یادآوری شده‌اند، مَلَک‌های روحی الله هستند. از این‌گونه آیات است که ما فهمیده‌ایم تمام مخلوقات، از کوچک و بزرگ، هر زمان که از خود اختیاری نداشته باشند، مَلَک یا، به عبارت دیگر، مأمور و فرستادهٔ الله هستند؛ عمل آنان عمل الله است. اینکه در فارسی آنها را فرشته می‌گفتند، از این لحاظ بوده است که «فرشته» مخفف «فرستاده» است؛ یعنی مأمور الله. همچنین اینکه مردم تصور می‌کنند فرشته و ملائکه حتماً موجوداتی پاک، پرقدرت و پنهان‌اند و از بشر برترند، جاهلانه است؛ زیرا از نظر قرآن، ابلیس نیز پیش از آنکه اختیاری از خود نشان دهد، مَلَک و فرشته بوده است. مأموران عذاب دوزخ نیز مَلَک هستند و میکروب‌ها و عوامل مرگ نیز مَلَک‌هایی به شمار می‌روند.) (۷) |
إِنَّما توعَدونَ لَواقِعٌهمانا آنچه به شما وعده داده می‌شود، بی‌تردید واقع خواهد شد. إِنَّما توعَدونَ لَواقِعٌ |
077-007-034-مرسلات
« Back to Glossary Index