وَالعادِياتِ ضَبحًاسوگند به اسبانِ دوندهای که نفسنفس میزنند. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف و در اینجا حرف قسم است؛ معنا: سوگند به. العادِياتِ
ریشه: ع د و؛ اسم فاعل مؤنث جمع از «عادیة»؛ مجرور به حرف قسم «وَ» و نشانهٔ جرّ آن کسره است؛ معنا: دوندگان، شتابانتازان؛ مقصود اسبانی هستند که با سرعت میتازند. ضَبحًا
ریشه: ض ب ح؛ مصدر منصوب و حال برای «العادیات»؛ معنا: نفسنفسزنان، با صدای نفسِ تند؛ «ضَبح» صدای نفس اسب هنگام دویدن شدید است. | 