ریشه و معناهای کلمات «افک» و «بهتان»- افک
- ریشه: واژه «افک» از ریشه فعل «افکندن» در زبان فارسی است. «افک» در اصل شکل کوتاه شده یا مصدر ساخته شده از «افکندن» است.
- معنا: به معنای «انداختن»، «پراکنده کردن» یا به صورت مجازی «پراکنده ساختن افکار یا کلمات» به کار میرود. معمولاً در ترکیبهایی مثل «افک تهمت» یعنی انداختن یا پراکندن تهمت استفاده میشود.
- بهتان
- ریشه: «بهتان» واژهای عربی است که وارد زبان فارسی شده است. ریشه آن از فعل «بَهَتَ» در عربی است، که معنای آن «تهمت زدن»، «افترا بستن» و یا «اتهام ناروا وارد کردن» است.
- معنا: به معنای «تهمت»، «افترا»، و دروغی است که به کسی نسبت داده میشود تا آبروی او را ببرد.
خلاصه:- افک: از ریشه افکندن، به معنی انداختن یا پراکندن (مثلاً افک تهمت به معنای انداختن تهمت).
- بهتان: واژه عربی به معنای تهمت، افترا و اتهام ناروا.
|
