064-004-108-تغابن

او آنچه را در آسمان‌ها و زمین است می‌داند، و آنچه را پنهان می‌کنید و آنچه را آشکار می‌سازید می‌داند، و خداوند به آنچه در درون سینه‌هاست کاملاً داناست.

يَعلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَالأَرضِ

او می‌داند آنچه را که در آسمان‌ها و زمین است.
شرح واژه‌ها:

• يَعلَمُ: فعل مضارع، مرفوع؛ ریشه «ع ل م»؛ به معنای دانستن، آگاه بودن. فاعل آن ضمیر مستتر «هو» (او) است.
• ما: اسم موصول عام؛ به معنای «آنچه». مفعولِ «يَعلَمُ».
• فِي: حرف جر؛ به معنای «در».
• السَّماواتِ: اسم مجرور به «في»؛ جمع «سماء»؛ ریشه «س م و»؛ به معنای آسمان‌ها.
• وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».
• الأَرضِ: اسم معطوف و مجرور؛ ریشه «أ ر ض»؛ به معنای زمین.

وَيَعلَمُ ما تُسِرّونَ وَما تُعلِنونَ

و می‌داند آنچه را پنهان می‌کنید و آنچه را آشکار می‌سازید.
شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف.
• يَعلَمُ: فعل مضارع مرفوع؛ ریشه «ع ل م»؛ دانستن.
• ما: اسم موصول؛ مفعول فعل.
• تُسِرّونَ: فعل مضارع مرفوع با ثبوت نون؛ ریشه «س ر ر»؛ باب إفعال؛ به معنای پنهان کردن. فاعل: واو جمع (شما).
• وَ: حرف عطف.
• ما: اسم موصول.
• تُعلِنونَ: فعل مضارع مرفوع با ثبوت نون؛ ریشه «ع ل ن»؛ باب إفعال؛ به معنای آشکار کردن، علنی ساختن. فاعل: واو جمع.

وَاللَّهُ عَليمٌ بِذاتِ الصُّدورِ

و خداوند به درون سینه‌ها کاملاً داناست.
شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف یا استئنافی.
• اللَّهُ: اسم جلاله؛ مبتدا مرفوع؛ نام خاص خداوند.
• عَليمٌ: خبر مرفوع؛ صیغه مبالغه از ریشه «ع ل م»؛ بسیار دانا، کاملاً آگاه.
• بِ: حرف جر.
• ذاتِ: اسم مجرور؛ ریشه «ذ و ت»؛ به معنای درون، حقیقت، آنچه در باطن است؛ مضاف.
• الصُّدورِ: مضاف‌الیه مجرور؛ جمع «صدر»؛ ریشه «ص د ر»؛ به معنای سینه‌ها، کنایه از دل‌ها و نیت‌ها.