057-006-106-حديد

يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ ۚ وَهُوَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ

شب را در روز داخل می‌کند و روز را در شب داخل می‌کند، و او به آنچه در درون سینه‌هاست کاملاً داناست.

يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ

شب را در روز داخل می‌کند.

• يُولِجُ: فعل مضارع، باب إفعال، ریشه: «و ل ج»، به‌معنای داخل کردن تدریجی، فرو بردن؛ فاعل آن ضمیر مستتر «هو» است.
• اللَّيْلَ: اسم، مفعولٌ‌به منصوب، ریشه: «ل ي ل»، به‌معنای شب.
• فِي: حرف جر، به‌معنای «در».
• النَّهَارِ: اسم، مجرور به «في»، ریشه: «ن ه ر»، به‌معنای روز.

وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ

و روز را در شب داخل می‌کند.

• وَ: حرف عطف، به‌معنای «و».
• يُولِجُ: فعل مضارع، باب إفعال، ریشه: «و ل ج»، به‌معنای داخل کردن تدریجی؛ فاعل ضمیر مستتر «هو».
• النَّهَارَ: اسم، مفعولٌ‌به منصوب، ریشه: «ن ه ر»، به‌معنای روز.
• فِي: حرف جر.
• اللَّيْلِ: اسم، مجرور به «في»، ریشه: «ل ي ل»، به‌معنای شب.

وَهُوَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ

و او به درون سینه‌ها داناست.

• وَ: حرف عطف یا استئنافی.
• هُوَ: ضمیر منفصل، مبتدا.
• عَلِيمٌ: اسم صفت مشبهه، خبر مبتدا، ریشه: «ع ل م»، به‌معنای بسیار دانا.
• بِ: حرف جر.
• ذَاتِ: اسم، مجرور به «باء»، ریشه: «ذ و ت»، به‌معنای صاحب، درون، حقیقتِ چیزی.
• الصُّدُورِ: اسم، مضاف‌الیه مجرور، ریشه: «ص د ر»، جمع «صدر»، به‌معنای سینه‌ها؛ کنایه از دل‌ها و نیت‌های درونی.