022-061-105-حج

این بدان سبب است که خداوند شب را در روز داخل می‌کند و روز را در شب داخل می‌کند، و همانا خداوند شنوا و بیناست.

ذَٰلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ

این است (حقیقت) به سبب آنکه خداوند شب را در روز داخل می‌کند.
شرح واژه‌ها:
ذَٰلِكَ: اسم اشاره، مفرد، مذکر، مبنی، به معنی «این / آن»؛
بِـ: حرف جر، به معنی «به سببِ»؛
أَنَّ: حرف مشبه بالفعل، برای تأکید و نصب اسم؛
اللَّهَ: اسم جلاله، اسم أَنَّ، منصوب؛
يُولِجُ: فعل مضارع، باب إفعال، ریشه «و-ل-ج»، به معنی داخل کردن تدریجی؛
اللَّيْلَ: اسم، مفعولٌ‌به، منصوب، به معنی شب؛
فِي: حرف جر؛
النَّهَارِ: اسم، مجرور، به معنی روز.

وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ

و روز را در شب داخل می‌کند.
شرح واژه‌ها:
وَ: حرف عطف؛
يُولِجُ: فعل مضارع، باب إفعال، همان ریشه «و-ل-ج»؛
النَّهَارَ: اسم، مفعولٌ‌به، منصوب؛
فِي: حرف جر؛
اللَّيْلِ: اسم، مجرور.

وَأَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ

و همانا خداوند شنوا و بیناست.
شرح واژه‌ها:
وَ: حرف عطف؛
أَنَّ: حرف مشبه بالفعل؛
اللَّهَ: اسم أَنَّ، منصوب؛
سَمِيعٌ: خبر أَنَّ، مرفوع، صیغه مبالغه از ریشه «س-م-ع»، بسیار شنوا؛
بَصِيرٌ: صفت برای «سميع» یا خبر دوم، مرفوع، از ریشه «ب-ص-ر»، بینا.