| و هر کس قرارداد های معلومِ الله را بزرگ شمارد، دلیل بر آن است که دلش پرهیزکار شده (شعارهای مذهبی ای دلیل پرهیز کاریست که در متن قرآن مقرر شده و وای بر کسانیکه شعارهای دیگری را که بت پرستانه است، بنام سوگواریهای مذهبی برای مسلمانان ساخته اند) (۳۲) |
| ذَٰلِكَ وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ این است، و هر کس شعائرِ خدا را بزرگ بدارد، بیگمان آن از پرهیزگاریِ دلهاست. ذَٰلِكَاین است؛ اشاره به آنچه پیشتر بیان شد.
وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِو هر کس شعائرِ خدا را بزرگ بدارد.
فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِپس بیگمان آن از پرهیزگاریِ دلهاست.
|
شَعَائِرَمعناهای مفصلشَعَائِر جمعِ شَعیرَة است. این واژه به نشانهها، آیینها و اعمالی گفته میشود که جنبهٔ دینی و عبادی دارند و احترام و بزرگداشت آنها نشانهٔ تقوا و پایبندی به باورهای دینی است. ریشهٔ واژه (Stammwurzel)ریشهٔ این واژه ش-ع-ر (شَعَرَ) است. کاربرد واژه در زبان عربیواژهٔ شَعَائِر بیشتر در متون دینی، قرآنی و فقهی به کار میرود.
در این کاربرد، شَعَائِر به اعمال و نشانههایی اشاره دارد که بزرگداشت آنها نشانهٔ تقوای قلب انسان است. اطلاعات ریشهشناسی (Etymologie)از نظر ریشهشناسی، شَعَائِر از مفهوم ابتدایی «احساس و آگاهی» به سمت «نشانههای آشکار و قابل تشخیص» تحول یافته است. مترادفها (Synonyme)
متضادها (Antonyme)
|