022-031-105-حج

حُنَفَاءَ لِلَّهِ غَيْرَ مُشْرِكِينَ بِهِ

در حالی که یک‌سوگرای خالص برای خدا هستید و به او شرک نمی‌ورزید.
شرح واژه‌ها:

• حُنَفَاءَ: جمع حنیف؛ ریشه ح‌ن‌ف؛ حال منصوب؛ به‌معنای متمایل از باطل به حق، یکتاپرست خالص.
• لِلَّهِ: لامِ اختصاص + لفظ جلاله؛ جار و مجرور؛ بیان جهت و اختصاص عبادت.
• غَيْرَ: اسم منصوب به‌عنوان بدل/حال؛ برای نفی وصف بعدی.
• مُشْرِكِينَ: اسم فاعل جمع؛ ریشه ش‌ر‌ک؛ منصوب؛ شریک‌گرفتن برای خدا.
• بِهِ: باء حرف جر + ضمیر «ه»؛ مرجع به خدا؛ بیان متعلق شرک.

وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَكَأَنَّمَا خَرَّ مِنَ السَّمَاءِ

و هر کس به خدا شرک بورزد، گویی از آسمان فرو افتاده است.
شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف.
• مَنْ: اسم شرط جازم؛ برای عموم.
• يُشْرِكْ: فعل مضارع مجزوم به شرط؛ ریشه ش‌ر‌ک؛ انجام شرک.
• بِاللَّهِ: جار و مجرور؛ متعلق به «يُشْرِكْ».
• فَ: فای جواب شرط.
• كَأَنَّمَا: ادات تشبیه و تأکید؛ «چنان‌که گویی».
• خَرَّ: فعل ماضی؛ ریشه خ‌ر‌ر؛ فرو افتادن ناگهانی.
• مِنَ السَّمَاءِ: جار و مجرور؛ بیان مبدأ سقوط.

فَتَخْطَفُهُ الطَّيْرُ أَوْ تَهْوِي بِهِ الرِّيحُ فِي مَكَانٍ سَحِيقٍ

پس پرندگان او را می‌ربایند، یا باد او را به جایی بسیار دور و ژرف فرو می‌برد.
شرح واژه‌ها:

• فَ: فای تفریع؛ نتیجه و پیامد.
• تَخْطَفُهُ: فعل مضارع مرفوع + ضمیر مفعولی؛ ریشه خ‌ط‌ف؛ ربودن سریع.
• الطَّيْرُ: اسم جمع؛ فاعل؛ پرندگان.
• أَوْ: حرف عطف تخییر.
• تَهْوِي: فعل مضارع؛ ریشه ه‌و‌ی؛ فرو افتادن، سقوط شدید.
• بِهِ: جار و مجرور؛ ضمیر به شخص مشرک.
• الرِّيحُ: اسم؛ فاعل؛ باد.
• فِي: حرف جر.
• مَكَانٍ: اسم مجرور؛ محل.
• سَحِيقٍ: صفت؛ ریشه س‌ح‌ق؛ بسیار دور، ژرف و دست‌نیافتنی.