022-019-105-حج

این دو گروه، دو دشمن‌اند که دربارهٔ پروردگارشان به نزاع برخاستند؛ پس کسانی که کافر شدند، برای آنان جامه‌هایی از آتش بریده شده است و از بالای سرهایشان آبِ جوشان فرو ریخته می‌شود.

هٰذانِ خَصمانِ اختَصَموا في رَبِّهِم

این دو، دو گروه دشمن‌اند که دربارهٔ پروردگارشان با یکدیگر ستیز کردند.
هٰذانِ: اسم اشارهٔ مثنّی، مبنی، در محلّ رفع مبتدا، به معنای «این دو»
خَصمانِ: اسم، مثنّی، خبرِ مبتدا، به معنای «دو دشمن / دو گروه متخاصم»
اختَصَموا: فعل ماضی، صیغهٔ جمع مذکّر غایب، باب افتعال از ریشهٔ «خ‌ص‌م»، به معنای «با هم نزاع کردند»
في: حرف جر، به معنای «در / دربارهٔ»
رَبِّهِم: رَبّ: اسم مجرور به «في»، به معنای «پروردگار»؛ ـهِم: ضمیر متّصل جمع، مضاف‌الیه، «پروردگارشان»

فَالَّذينَ كَفَروا قُطِّعَت لَهُم ثِيابٌ مِن نارٍ

پس کسانی که کافر شدند، برای آنان جامه‌هایی از آتش بریده شده است.
فَ: حرف تفریع، دلالت بر نتیجه و پی‌آمد
الَّذينَ: اسم موصول جمع، در محلّ مبتدا یا بدل، به معنای «کسانی که»
كَفَروا: فعل ماضی، جمع مذکّر غایب، از ریشهٔ «ك‌ف‌ر»، به معنای «کافر شدند / انکار کردند»
قُطِّعَت: فعل ماضی مجهول، مفرد مؤنّث، از ریشهٔ «ق‌ط‌ع»، به معنای «بریده شد»
لَهُم: جار و مجرور، متعلّق به فعل، «برای آنان»
ثِيابٌ: اسم، جمع «ثوب»، مرفوع به عنوان نائب فاعل، به معنای «جامه‌ها»
مِن: حرف جر، برای بیان جنس
نارٍ: اسم مجرور، به معنای «آتش»

يُصَبُّ مِن فَوقِ رُءوسِهِمُ الحَميمُ

از بالای سرهایشان آبِ جوشان فرو ریخته می‌شود.
يُصَبُّ: فعل مضارع مجهول، مفرد مذکّر، از ریشهٔ «ص‌ب‌ب»، به معنای «ریخته می‌شود»
مِن: حرف جر
فَوقِ: اسم مجرور، به معنای «بالای»
رُءوسِ: جمع «رأس»، اسم مجرور، به معنای «سرها»
هِمُ: ضمیر متّصل جمع، مضاف‌الیه، «آن‌ها»
الحَميمُ: اسم معرفه، مرفوع به عنوان نائب فاعل، به معنای «آب بسیار داغ / آب جوشان»