033-057-104-أحزاب

إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُهِينًا

بی‌گمان کسانی که خدا و پیامبرش را آزار می‌دهند، خدا آنان را در دنیا و آخرت از رحمت خود دور کرده و برایشان عذابی خوارکننده آماده ساخته است.

إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ

بی‌گمان کسانی که خدا و پیامبرش را آزار می‌دهند

شرح واژه‌ها:

• إِنَّ: حرف تأکید و نصب؛ برای تأکید بر مضمون جمله به‌کار می‌رود.
• الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ به معنای «کسانی که».
• يُؤْذُونَ: فعل مضارع مرفوع، صیغه جمع مذکر؛ از ریشهٔ «أ ذ ى»؛ به معنای آزار دادن، رنج رساندن.
• اللَّهَ: اسم جلاله، مفعول‌به منصوب؛ مراد ذات الهی.
• وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».
• رَسُولَهُ: «رَسُول» اسم، مفعول‌به منصوب؛ از ریشهٔ «ر س ل» به معنای فرستاده؛ «هُ» ضمیر متصل مضاف‌الیه به معنای «او» (خدا).

لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ

خدا آنان را در دنیا و آخرت از رحمت خود دور کرده است

شرح واژه‌ها:

• لَعَنَ: فعل ماضی؛ از ریشهٔ «ل ع ن»؛ به معنای دور کردن از رحمت.
• هُمُ: ضمیر متصل، مفعول‌به؛ به معنای «آنان».
• اللَّهُ: فاعل مرفوع؛ خداوند.
• فِي: حرف جر؛ به معنای «در».
• الدُّنْيَا: اسم مجرور؛ از ریشهٔ «د ن و»؛ به معنای نزدیک‌تر، کنایه از زندگی دنیا.
• وَ: حرف عطف.
• الْآخِرَةِ: اسم مجرور؛ از ریشهٔ «أ خ ر»؛ به معنای جهان پس از دنیا.

وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُهِينًا

و برای آنان عذابی خوارکننده آماده کرده است

شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف.
• أَعَدَّ: فعل ماضی؛ از ریشهٔ «ع د د»؛ به معنای آماده ساختن، مهیا کردن.
• لَهُمْ: «لِـ» حرف جر + «هُمْ» ضمیر متصل؛ به معنای «برای آنان».
• عَذَابًا: اسم منصوب، مفعول‌به؛ از ریشهٔ «ع ذ ب»؛ به معنای شکنجه و مجازات دردناک.
• مُهِينًا: صفت منصوب برای «عذاب»؛ از ریشهٔ «ه و ن»؛ به معنای خوارکننده، همراه با خواری و ذلت.