وَإِذْ يَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ مَا وَعَدَنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ إِلَّا غُرُورًا و [به یاد آور] هنگامی را که منافقان و کسانی که در دلهایشان بیماری است میگفتند: خدا و پیامبرش به ما جز فریب وعدهای ندادهاند.
وَإِذْ يَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌو آنگاه که منافقان و کسانی که در دلهایشان بیماری است، میگویند شرح واژهها: - وَ: حرف عطف، به معنای «و»
- إِذْ: ظرف زمان، به معنای «آنگاه که / هنگامی که»، معمولاً متعلق به فعل محذوف مانند «اذكر»
- يَقُولُ: فعل مضارع، سوم شخص جمع مذکر، از ریشهٔ «ق و ل»، به معنای «میگویند»
- الْمُنَافِقُونَ: اسم جمع مذکر سالم، فاعل «يقول»، از ریشهٔ «ن ف ق»، به معنای «دوچهرگان، منافقان»
- وَ: حرف عطف
- الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر، معطوف بر «المنافقون»
- فِي: حرف جر، به معنای «در»
- قُلُوبِهِمْ: «قُلُوب» جمع «قلب»، اسم مجرور به «في»، «هِمْ» ضمیر متصل مضافالیه، به معنای «دلهایشان»
- مَرَضٌ: اسم مفرد نکره، مبتدا مؤخر یا خبر برای مبتدای محذوف، از ریشهٔ «م ر ض»، به معنای «بیماری» (کنایه از بیماری اعتقادی و اخلاقی)
مَا وَعَدَنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ إِلَّا غُرُورًاخدا و پیامبرش به ما جز فریب وعدهای ندادهاند شرح واژهها: - مَا: حرف نفی، به معنای «نه / نکرد»
- وَعَدَنَا: «وَعَدَ» فعل ماضی، سوم شخص مفرد مذکر، از ریشهٔ «و ع د» به معنای «وعده داد»؛ «نَا» ضمیر مفعولی، «به ما»
- اللَّهُ: اسم جلاله، فاعل «وَعَدَ»
- وَ: حرف عطف
- رَسُولُهُ: «رَسُول» اسم مفرد، معطوف به «اللَّه»، «هُ» ضمیر متصل مضافالیه، به معنای «پیامبر او»
- إِلَّا: حرف استثناء، به معنای «جز / مگر»
- غُرُورًا: اسم مفرد منصوب، مستثنا، از ریشهٔ «غ ر ر»، به معنای «فریب، نیرنگ»
| 