024-041-102-نور

آیا ندیدی که هر که در آسمان‌ها و زمین است و نیز پرندگان در حالی که بال‌های خود را گشوده‌اند، خدا را تسبیح می‌گویند؟ هر یک نماز و تسبیح خود را می‌داند، و خدا به آنچه انجام می‌دهند داناست.

جملهٔ عربی اول:
أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُسَبِّحُ لَهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالطَّيْرُ صَافَّاتٍ

ترجمهٔ فارسی:
آیا ندیدی که خدا را هر که در آسمان‌ها و زمین است، و نیز پرندگان در حالی که بال‌های خود را گشوده‌اند، تسبیح می‌گویند؟

شرح واژه‌ها (گرامر و معنا):

• أَلَمْ: همزهٔ استفهام + «لم» حرف نفی جازم؛ برای پرسش تأکیدی
• تَرَ: فعل مضارع مجزوم از «رأى»، خطاب به مفرد مذکر
• أَنَّ: حرف توکید و نصب
• اللَّهَ: اسم «أنّ» منصوب
• يُسَبِّحُ: فعل مضارع مرفوع، باب تفعیل، به معنای تنزیه و ستایش
• لَهُ: جار و مجرور، متعلق به «يُسَبِّحُ»
• مَنْ: اسم موصول عام برای عاقل
• فِي السَّمَاوَاتِ: جار و مجرور، «السماوات» جمع «سماء»
• وَالْأَرْضِ: معطوف بر «السماوات»، مجرور
• وَالطَّيْرُ: معطوف، اسم جنس جمع، مرفوع
• صَافَّاتٍ: حال منصوب، جمع مؤنث سالم از «صافّة»، به معنای بال‌گشوده

جملهٔ عربی دوم:
كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلَاتَهُ وَتَسْبِيحَهُ

ترجمهٔ فارسی:
هر یک نماز و تسبیح خود را دانسته است.

شرح واژه‌ها (گرامر و معنا):

• كُلٌّ: مبتدا مرفوع، به معنای هر یک
• قَدْ: حرف تحقیق، دلالت بر تحقق فعل
• عَلِمَ: فعل ماضی، دانستن
• صَلَاتَهُ: مفعول به منصوب + ضمیر متصل، عبادت و نیایش
• وَتَسْبِيحَهُ: معطوف بر «صلاته»، مصدر باب تفعیل، تنزیه خدا

جملهٔ عربی سوم:
وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِمَا يَفْعَلُونَ

ترجمهٔ فارسی:
و خداوند به آنچه انجام می‌دهند داناست.

شرح واژه‌ها (گرامر و معنا):

• وَاللَّهُ: واو استیناف، «الله» مبتدا مرفوع
• عَلِيمٌ: خبر مرفوع، صیغهٔ مبالغه از «علم»
• بِمَا: باء جر + «ما» اسم موصول
• يَفْعَلُونَ: فعل مضارع مرفوع با واو جماعت، انجام دادن