004-151-099-نساء

 أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ حَقًّا ۚ وَأَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ عَذَابًا مُهِينًا

 آن‌ها به‌راستی کافران‌اند؛ و ما برای کافران عذابی خوارکننده آماده کرده‌ایم.

1. أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ حَقًّا

• ترجمه: آن‌ها به‌راستی کافران‌اند.
• توضیح واژه‌ها:
  • أُولَٰئِكَ: ضمیر اشاره جمع دور، به معنی «آن‌ها». برای چیزها یا افراد معین دوردست به‌کار می‌رود.
  • هُمُ: ضمیر فاعل سوم شخص جمع «آن‌ها» (تاکیدی بر جمع).
  • الْكَافِرُونَ: «کافران» (جمع مؤنث یا مذکر مکسره نیست؛ اسم جمع عامل). ریشه کلمه «کفر» به معنی پوشاندن یا انکار است؛ در متن دینی به کسانی گفته می‌شود که ایمان را انکار می‌کنند.
  • حَقًّا: قید تأکیدی به معنی «به‌راستی»، «حقاً»، «قطعاً». در اینجا دلالت بر یقین و تأکید معنایی دارد.

2. وَأَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ عَذَابًا مُهِينًا

• ترجمه: و ما برای کافران عذابی خوارکننده آماده کرده‌ایم.
• توضیح واژه‌ها:
  • وَ: حرف عطف «و».
  • أَعْتَدْنَا: فعل ماضی اول شخص جمع از باب افعل، به معنی «آماده کردیم» یا «مهیا ساختیم». شکل صرفی نشان‌دهنده فاعل «ما» است.
  • لِلْكَافِرِينَ: حرف جر «لِـ» + الْكَافِرِينَ (اسم جمع مرفوع در صورت فعل، اما در ترکیب با لِ جار شده و به صورت مجرور «کافران»)؛ معنی «برای کافران» یا «نسبت به کافران».
  • عَذَابًا: مفعول به صورت منصوب به معنی «عذاب»، «کیفر».
  • مُهِينًا: صفت عذاب به صورت حال یا نعت منصوب به معنی «خوارکننده»، «تحقیرآمیز»، «سپُردن به ذلت». ریشه «هِین» در مفهوم ذلت و کوچک‌شدن است.