004-121-099-نساء

« Back to Glossary Index
و فریب خوردگانِ آنان همراه با شيطانهای خود جایگاهشان دوزخ است که از آن گریزگاهی نخواهند یافت (آیات بالا از آیات آموزنده و بسیار دقیق قرآن مجید میباشد که باید به آن توجه شود مفسران «یدعون» را می خوانند ترجمه کرده اند و حال آنکه «یدعون» هم به معنای میخوانند میباشد و هم به معنای کمک و حاجت میخواهند و هم به معنای علاقه و تمایل و دوستی نشان میدهند و اگر ما معنای اخیر را بگیریم شامل دو معنای دیگر هم میشود و در تفسیر آیات مربوطه موفق میشویم، اشتباه دیگر مفسران این بوده که مادگان را منحصرا بعضی از بتهائی تصور کرده اند که بت پرستان مکه داشتند و اَسماء آنها را بصورت ماده میخواندند و آنان را دختران الله می پنداشتند و مفسران روی این دو اشتباه، آیات بالا را به طرزی موهوم تفسير کرده اند و حال آنکه آیه بالا شامل انواع شرک داران میشود که انواع شرکها را روی علاقه به جنس ماده برای خود انتخاب کرده اند. چنانکه امروزه همان وضع قبل از تربیت اسلام را در جوامع بشری می بینیم که تمام فساد های جامعه روی علاقه به زن و جنس ماده است، كليه هوسها و کلیه فریبهای شیطانی و کلیه انحرافات بشری و دور شدن مردم از دین حق برای خوشگذرانیهاست که زن در آن نقش درجه اول را بازی میکند، یعنی بدست آوردن مال و قدرت برای استفاده کردن بیشتر از زیباترین زن و این چیزیست که از ابتدای خلقت انسان در نهاد بشر بی تربیت بود و آدم اول در بهشت روی وسوسه شیطان اول از طریق علاقه به همسر ماده اش که زیبا پسند بود و آدم را وادار کرد از میوه زیبای درخت ممنوعه بخورد از بهشت اخراج شد و اینکه بت پرستان اکثر بتهای خود را بصورت زن مجسم میکردند، روی علاقه به زن بود و اینکه سوءاستفاده چیان مذهبی انواع خرافات مذهبی را پدید آورده اند روی علاقه ایشان به شهوت و زن بود و مردم نیز اگر به دین حق تمایل نشان نمی دهند برای این است که زنانشان آنان را به راه بی ضرر و پرنفع همرنگِ جماعت شدن تشویق میکنند تا کارهای اجتماعی خطرناک و پر درد سر شوهرشان لطمه ای به مخارج زیبا پسندی زنها نزند و اینکه تا امروز رسم است مجسمه ملائکه و فرشتگان را بصورت دختران و زنانی زیبا میکشند روی علاقه انسانهای غیر تربیت شده دینی به زن است و اینکه مردم زنان و دختران را فرشته معرفی میکنند و پی در پی زنان را تمجید می نمایند، روی علاقه مردم به زن میباشد و حال آنکه تربیتهای دين الله این موهومات را ندارد و علاقه مشروع مرد را به زن محدود به زندگی صحیح خانواده و عفاف زن میکند و ما می بینیم اصولا زنان چون معمولا احساساتی هستند نه منطقی به جادو و توسلهای موهوم و خرافات، خیلی بیشتر از مردها علاقه دارند و همسران مرد خود را مجبور میکنند مقداری از پول خود را خرج موهومات کنند و حتی بچه ها را روی موهوم پرستی خود تربیت میکنند موضوع دیگری که در آیات بالا جلب نظر میکند، شیطان اول و شیطانهای دیگر است، که باید دانست تمام شیطنت ها و شیطنت کاران بشری رشته ها و دسته ائی هستند از روح شیطنت کار اول یعنی ابلیس که از جنس ضد ماده و جن بود و در آدم اول اثر گذاشت و آدمهای شیطنت کار بعد هم در اثر آن شیطان اوليه روح شیطانی یافتند و میدانیم روح یعنی قوه و قوه شیطانی شیطان رشته هایش در کلیه شیطنت کاران اثر میکند و اصول تمام شیطنت کاریها هوس و آرزوهای خام و وعده های پوچ و فریبنده است که تمام فریبکاران اجتماع به وسیله اینهاست که فریب میدهند) (۱۲۱)

أُولَٰئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَلا يَجِدُونَ عَنْهَا مَحِيصًا

آنان جایگاه‌شان دوزخ است و از آن راه گریزی نمی‌یابند.

جملهٔ 1 (عربی) أُولَٰئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ

ترجمهٔ فارسی آنان جایگاه‌شان دوزخ است.

توضیح واژه‌ها

  • أُولَٰئِكَ (اُولَئِکَ): ضمیر اشارهٔ جمع به معنای «آنان»، برای دور یا اشاره به گروهی که قبلاً ذکر شده‌اند. کاربردش برای اشاره به افراد یا گروه‌هاست.
  • مَأْوَى (مأْوًى): اسم مصدر یا مصدر مکان به معنای «مکان اقامت»، «پناهگاه»، «مسکن». در ترکیب مَأْوَاهُمْ، «ـهُمْ» ضمیر ملکی جمع است: «مسکنِ آنها» یا «جایگاهشان».
  • جَهَنَّمُ: اسم خاص به معنای «دوزخ»، نام مکان عذاب در متون اسلامی. در اینجا به‌صورت خبر برای جملهٔ اسمی به کار رفته و با نَصب/رفع و اعراب جملهٔ اسمی مطابقت دارد (در جملهٔ «مأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ»، جَهَنَّمُ منصرف به عنوان خبر است و برای تأکید به صورت نَصْب/رفع مناسب ظاهر می‌شود).

جملهٔ 2 (عربی) وَلا يَجِدُونَ عَنْهَا مَحِيصًا

ترجمهٔ فارسی و از آن راه گریزی نمی‌یابند.

توضیح واژه‌ها

  • واو عطف (وَ): حرف عطف برای پیوستن جمله دوم به جملهٔ اول.
  • لَا (لَا): حرف نفی؛ در اینجا نفی وجود یا فقدان کاری یا امکانی را بیان می‌کند — «نمی‌یابند / نیست».
  • يَجِدُونَ (يَجِدُونَ): فعل مضارع از ریشهٔ «و ج د» به معنای «یافتن» یا «پیدا کردن». با ضمیر جمع «ـونَ» همراه است؛ «آنها نمی‌یابند».
  • عَنْهَا (عَنْ + هَا): «عَن» حرف اضافه به معنای «از، دور از»، و «هَا» ضمیر مؤنثِ غایب است که به «جَهَنَّمَ» بازمی‌گردد؛ یعنی «از آن» یا «از دوزخ».
  • مَحِيصًا (مَحِيصً): اسم منسوب به ریشهٔ «ح ی ص» به معنای «پناهگاه، فرارگاه، راه نجات». در متن قرآنی معنی «مَحیص» معمولاً «چاره، راه فرار» گرفته می‌شود. با آوردن «مَحِيصًا» به صورت مفعول یا مفعول‌به‌حالت، جمله چنین معنایی می‌دهد که «آنها [نمی‌یابند] راه گریزی از آن».

ترکیب معنایی کلی جملهٔ دوم ترکیب «وَلا يَجِدُونَ عَنْهَا مَحِيصًا» بیان می‌کند که افراد یادشده هیچ راه یا چاره‌ای برای نجات یا گریختن از دوزخ نخواهند یافت؛ «مَحِيصًا» به معنای «برون‌رفت» یا «راه فرار» است و «عَنها» روی دوزخ دلالت دارد.

Nach oben scrollen