فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا ترجمهٔ فارسی:
پس نه، به پروردگارت سوگند، ایمان نمیآورند مگر آنگاه که تو را در آنچه میانشان مورد اختلاف است داور قرار دهند، سپس در دلهای خود هیچ تنگیای از آنچه حکم کردهای نیابند و کاملاً تسلیم شوند.
فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ
ترجمه:
پس نه، به پروردگارت سوگند، آنان ایمان نمیآورند. توضیح گرامری و واژگانی:
فَ : حرف عطف، برای پیوند جمله به مطالب پیشین.
لَا : لای نافیه برای نفی فعل مضارع.
وَ : حرف قسم.
رَبِّكَ : «رَبِّ» اسم مجرور به واو قسم، و «کَ» ضمیر مخاطب مفرد؛ اضافه شده به پیامبر.
لَا يُؤْمِنُونَ : فعل مضارع مرفوع، «یؤمنون» به معنای ایمان میآورند؛ نفی شده با «لا». نون جمع نشاندهنده فاعل جمع مذکر است.
ساختار جمله تأکید شدید دارد: ابتدا نفی، سپس قسم، سپس نفی ایمان.
حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ
ترجمه:
تا زمانی که تو را در آنچه میانشان اختلاف پیدا کرده است داور قرار دهند. توضیح گرامری و واژگانی:
حَتَّىٰ : حرف غایت، بیانکننده شرط تحقق ایمان.
يُحَكِّمُوكَ : فعل مضارع منصوب به «حتّی»، باب تفعیل از «حَكَمَ» به معنای داوری دادن؛ «و» فاعل جمع، «کَ» مفعول به (تو را).
فِيمَا : «فی» حرف جر و «ما» اسم موصول؛ مجموعاً به معنای «در آنچه».
شَجَرَ : فعل ماضی؛ در اصل به معنای درهم آمیخته شدن، کنایه از نزاع و اختلاف.
بَيْنَهُمْ : «بين» ظرف مکان، اضافهشده به ضمیر جمع.
این جمله شرط اول ایمان حقیقی را بیان میکند: داوری پیامبر در همه اختلافها.
ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ
ترجمه:
سپس در دلهای خود هیچ احساس ناراحتی و تنگیای نسبت به آنچه حکم کردهای نیابند. توضیح گرامری و واژگانی:
ثُمَّ : حرف عطف با دلالت بر ترتّب و تأخیر.
لَا يَجِدُوا : فعل مضارع منصوب (عطف بر يُحَكِّموکَ)، «یجدوا» به معنای نیابند.
فِي أَنْفُسِهِمْ : جار و مجرور؛ کنایه از درون و دلها.
حَرَجًا : مفعول به منصوب؛ به معنای تنگی، ناراحتی، اعتراض درونی.
مِمَّا : «من» حرف جر + «ما» موصوله؛ به معنای «از آنچه».
قَضَيْتَ : فعل ماضی؛ «قضی» به معنای حکم کردن، پایان دادن؛ «تَ» فاعل مخاطب.
این بخش بر پذیرش قلبی حکم تأکید دارد، نه صرف پذیرش ظاهری.
وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا
ترجمه:
و بهطور کامل و بیچونوچرا تسلیم شوند. توضیح گرامری و واژگانی:
وَ : حرف عطف.
يُسَلِّمُوا : فعل مضارع منصوب، باب تفعیل؛ به معنای تسلیم شدن.
تَسْلِيمًا : مصدر مؤکِّد منصوب؛ برای تأکید بر کامل بودن تسلیم.
کاربرد مصدر مؤکد نشاندهنده اطاعت کامل، ظاهری و باطنی است. | 