003-094-095-آل عمران

• فَمَنِ افتَرىٰ عَلَى اللَّهِ الكَذِبَ
  ترجمه: پس هر که بر خدا دروغ ببندد
  واژه‌ها:
  • فَ: حرف، پس/بنابراین، ریشه ندارد، —
  • مَنِ: اسم موصول، هر که/کسی که، ریشه ندارد، —
  • افتَرىٰ: فعل ماضی مفرد مذکر، دروغ بست/افتراء کرد، ریشه: ف-ر-ي، وزن: افتعلَ، باب: افتعال
  • عَلَى: حرف جر، بر/بر روی، ریشه ندارد، —
  • اللَّهِ: اسم جلاله، خدا، ریشه: أ-ل-ه، وزن: فَعّال (لفظ جلاله خاص)، باب: —
  • الكَذِبَ: اسم، دروغ، ریشه: ك-ذ-ب، وزن: فَعِل (مصدر)، باب: —
• مِن بَعدِ ذٰلِكَ
  ترجمه: پس از آن
  واژه‌ها:
  • مِن: حرف جر، از، ریشه ندارد، —
  • بَعدِ: اسم، پس/پس از، ریشه: ب-ع-د، وزن: فَعْل، باب: —
  • ذٰلِكَ: اسم اشاره، آن/آن‌چیز، ریشه ندارد، —
• فَأُولٰئِكَ هُمُ الظّالِمونَ
  ترجمه: پس آنان همان ستمگران‌اند
  واژه‌ها:
  • فَ: حرف، پس/بنابراین، ریشه ندارد، —
  • أُولٰئِكَ: اسم اشاره جمع، آنان، ریشه ندارد، —
  • هُمُ: ضمیر منفصل، ایشان/آن‌ها، ریشه ندارد، —
  • الظّالِمونَ: اسم جمع فاعل، ستمگران، ریشه: ظ-ل-م، وزن: فاعِلون (جمع سالم مذکر)، باب: —

ترجمه کل آیه: پس هر که پس از آن بر خدا دروغ ببندد، آنان همان ستمگران‌اند.