003-061-095-آل عمران

« Back to Glossary Index

پس کسانیکه بعد از دانشی که برای تو از طریق وحی آمد در چیز حقی که تو میگوئی با تو محاجه کردند به ایشان بگو پیش آئید تا هم ما و هم شما فرزندان و زنان و خود هامان را دعوت کنیم و از پس آن از الله با کمال خضوع بخواهیم که علامت نفرتش را بصورت عذابی بر دروغگویان نشان دهد (از این جملات پیداست که در تفسيرها گفته اند طرف مباهله با پیغمبر اسلام مسيحيان نجران بودند، درست نیست، بلکه در درجه اول یهودیان بودند که درباره حضرت عیسی عقایدی ناشایسته داشته و دارند و موضوع مباهله نیز در مورد تولد عیسی بوده اگر چه شامل مسیحیان و غیر آنها و در مورد کلیه حقایق دین اسلام هم میشود، چون مسلم است کسی از مخالفین چه یهود باشد و چه نصارا حاضر به مباهله نشده اند، قطعی است پیغمبر اسلام نیز اقدامی برای مباهله نکرده و آنچه میگویند پیغمبر اسلام خودش و فاطمه و علی و حسین و حسن را آورد درست نیست و تازه به فرض که کسانی حاضر به مباهله میشدند حتما بر طبق آیه قرآن گروهی از مؤمنان حقیقی که مهاجر و انصار بودند همراه با پیغمبر اسلام میآمدند و فرزندان و زنان مؤمن خود را هم میآوردند، بنابر اینها کاملا پیداست روایاتی که در مورد مباهله، غير آنچه گفته شد آورده اند چون نتیجه آنها بد نام کردن مهاجر و انصار و ایجاد دو دستگی میان مسلمانان است ساخته دشمنان اسلام بوده که هم در کتب اهل سنت گذاشته اند و هم در کتب شیعه بخصوص که بر طبق روایات مربوط به زمان زناشوئی حضرت علی و فاطمه که در ناسخ التواریخ شرح داده شد، معلوم نیست در زمان نزول آیه مباهله که سال سوم هجری و زمان بعد از جنگ احد بوده فرزندی از فاطمه تولد یافته باشد و حتی معلوم نیست که در این زمان حضرت فاطمه با حضرت علی همسر شده باشد) (61)

فَمَن حاجَّكَ فيهِ
- پس هر کس با تو در آن ستیزه کند
- فَ: حرف، معنا: پس؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  مَن: اسم موصول/شرط، معنا: هر کس؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  حاجَّكَ: فعل ماضی (باب مفاعلة)، معنا: ستیزه کرد با تو؛ ریشه: ح-ج-ج؛ وزن: فاعَلَ؛ باب: مفاعلة
  فيهِ: جار و مجرور، معنا: در آن؛ ریشه: ف-ي-ي؛ وزن/باب: —
مِن بَعدِ ما جاءَكَ مِنَ العِلمِ
- پس از آنکه دانشی نزدت آمد
- مِن: حرف جر، معنا: از؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  بَعدِ: اسم، معنا: پس از؛ ریشه: ب-ع-د؛ وزن: فَعْل؛ باب: —
  ما: اسم موصول/مصدرية، معنا: آنچه/اینکه؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  جاءَكَ: فعل ماضی، معنا: آمد نزد تو؛ ریشه: ج-ي-ء؛ وزن: فَعَلَ؛ باب: —
  مِنَ: حرف جر، معنا: از؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  العِلمِ: اسم، معنا: دانش؛ ریشه: ع-ل-م؛ وزن: فِعْل؛ باب: —
فَقُل تَعالَوا
- پس بگو: بیایید
- فَ: حرف، معنا: پس؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  قُل: فعل امر، معنا: بگو؛ ریشه: ق-و-ل؛ وزن: فُل (امر از قالَ)؛ باب: —
  تَعالَوا: فعل امر جمع، معنا: بیایید بالا/نزدیک؛ ریشه: ع-ل-و؛ وزن: تَفاعَلوا؛ باب: تفاعل
نَدعُ أَبناءَنا وَأَبناءَكُم
- فرا می‌خوانیم پسران خود و پسران شما
- نَدعُ: فعل مضارع مرفوع، معنا: فرا می‌خوانیم؛ ریشه: د-ع-و؛ وزن: نَفْعُل (نَفْعَل)؛ باب: —
  أَبناءَنا: اسم منصوب + ضمیر، معنا: پسرانِ ما؛ ریشه: ب-ن-ي؛ وزن: أَفْعَال (جمع ابن)؛ باب: —
  وَ: حرف عطف، معنا: و؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  أَبناءَكُم: اسم منصوب + ضمیر، معنا: پسرانِ شما؛ ریشه: ب-ن-ي؛ وزن: أَفْعَال؛ باب: —
وَنِساءَنا وَنِساءَكُم
- و زنان خود و زنان شما
- وَ: حرف عطف، معنا: و؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  نِساءَنا: اسم منصوب + ضمیر، معنا: زنانِ ما؛ ریشه: ن-س-و/ن-س-ء؛ وزن: فِعَال (جمع زن)؛ باب: —
  وَ: حرف عطف، معنا: و؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  نِساءَكُم: اسم منصوب + ضمیر، معنا: زنانِ شما؛ ریشه: ن-س-و/ن-س-ء؛ وزن: فِعَال؛ باب: —
وَأَنفُسَنا وَأَنفُسَكُم
- و جان‌های خود و جان‌های شما
- وَ: حرف عطف، معنا: و؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  أَنفُسَنا: اسم منصوب + ضمیر، معنا: جان‌های ما؛ ریشه: ن-ف-س؛ وزن: أَفْعُل (جمع نفس: أَنفُس)؛ باب: —
  وَ: حرف عطف، معنا: و؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  أَنفُسَكُم: اسم منصوب + ضمیر، معنا: جان‌های شما؛ ریشه: ن-ف-س؛ وزن: أَفْعُل؛ باب: —
ثُمَّ نَبتَهِل
- سپس تضرع کنیم
- ثُمَّ: حرف عطف تراخی، معنا: سپس؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  نَبتَهِل: فعل مضارع، معنا: تضرع می‌کنیم؛ ریشه: ب-ه-ل؛ وزن: نَفتَعِل؛ باب: افتعال
فَنَجعَل لَعنَتَ اللَّهِ عَلَى الكاذِبينَ
- پس لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم
- فَ: حرف، معنا: پس؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  نَجعَل: فعل مضارع، معنا: قرار می‌دهیم؛ ریشه: ج-ع-ل؛ وزن: نَفْعَل؛ باب: —
  لَعنَتَ: اسم مفعول‌به منصوب، معنا: لعنت؛ ریشه: ل-ع-ن؛ وزن: فَعْلَة؛ باب: —
  اللَّهِ: اسم جلاله مجرور، معنا: خدا؛ ریشه: أ-ل-ه؛ وزن: فُعّال (تحلیل ریشه‌ای خاص)؛ باب: —
  عَلَى: حرف جر، معنا: بر؛ ریشه: —؛ وزن/باب: —
  الكاذِبينَ: اسم جمع مذکر سالم مجرور، معنا: دروغگویان؛ ریشه: ك-ذ-ب؛ وزن: فاعِلین؛ باب: —

ترجمه کل آیه: پس اگر پس از آنچه از دانش به تو رسیده، کسی با تو ستیزه کند، بگو: بیایید، پسران خود و پسران شما، زنان خود و زنان شما، و جان‌های خود و جان‌های شما را فراخوانیم؛ سپس تضرع کنیم و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم.