002-056-091-بقرة

« Back to Glossary Index
و سپس بعد از مرگ شما، ما شما را زنده کردیم شاید شکر ما را گزارید (شرح این مختصر در باب نوزده از سفر خروج است که میرساند، خالق عالم قدرتی غیر عادی و شدید از خود نشان داد و قدرت او عینا مانند قدرت انفجار اتم، مقداری از کوه سینا را منفجر و در دود و آتش و صدای شدیدِ گوش خراش گرفت بطوری که بنی اسرائیل تصور کردند، مقداری از کوه که بصورت دود و آتش برخاسته بود روی آنان میریزد و چون از حدودی که موسی تعیین کرده بود گروهی تجاوز کردند در اثر شدت فشار اتمی و رادیواکتیویته انفجار مردند و این کشته شدگان دوباره به خواست الله زنده شدند و این حادثه برای این بود که به بنی اسرائیل ثابت شود خالق عالم دستهای بسیار ضعیف قدرتش در زمین قدرت نمایی های طبیعی را نشان میدهد و اگر بخواهد دست قدرت قویتری از خود نشان بدهد که متناسب با تحمل کوه و انسان نباشد خطرناک و کشنده است و وای بر قدرتی از الله که در مرکز قدرت جهان است که کهکشانها و خورشیدهای بی پایانی را میگرداند. روی الله در مرکز خلقت و در عرش است و وقتی انسان میتواند روی او را ببیند که از قالب خاکی بیرون آید و بسوی مرکز خلقت برده شود تا بتواند مانند دیدن خورشید و ماه از دور روی الله یا به عبارت دیگر عرش او را با چشم خود ببیند) (56)
  • متن عربی: ثُمَّ بَعَثْنٰكُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
  • ترجمه تحت‌اللفظی به فارسی: سپس شما را پس از مرگتان برانگیختیم، باشد که شکر گزاری کنید.
  • ترجمه روان: آنگاه شما را بعد از مرگتان زنده کردیم تا شاید سپاس گزارید.
  • تحلیل واژه‌به‌واژه (صرف، نقش، ریشه):
    • ثُمَّ
      • نوع: حرف عطف تراخی (حرف ربطِ تأخیری؛ دلالت بر ترتیب با فاصله)
      • معنا: سپس، آنگاه
    • بَعَثْنٰكُمْ
      • ساخت: فعل ماضی + فاعل متصل + مفعول متصل
        • بَعَثْـ: ریشه فعلی
        • نا: ضمیر متکلم مع الغیر، فاعلِ «ما»
        • کم: ضمیر خطاب جمع، مفعول به
      • ریشه: ب-ع-ث
      • وزن ماضی ثلاثی مجرد: فَعَلَ (بَعَثَ)
      • معنا: برانگیختیم/زنده کردیم/فرستادیم (در این سیاق: زنده کردیم)
      • نقش: فعل جمله
    • مِنْ
      • نوع: حرف جر
      • معنا: از
    • بَعْدِ
      • نوع: اسم مجرور به «من»
      • معنا: پس از
      • حالت: مجرور (به‌سبب «من»)
      • مضاف
    • مَوْتِكُمْ
      • موتِ: اسم، مجرور به‌سبب اضافه به «بعد»
      • کُم: ضمیر خطاب جمع، مضافٌ‌الیه دوم (ضمیر متصل)
      • ریشه «موت»: م-و-ت
      • معنا: مرگِ شما
    • لَعَلَّكُمْ
      • لعلَّ: حرف مشبه بالفعل (حرف ترجی = امید/شاید)، عمل‌کننده بر اسم و خبر
      • کم: ضمیر خطاب جمع، اسمِ «لعلَّ»
      • معنا: باشد که شما/شاید شما
    • تَشْكُرُونَ
      • فعل مضارع مرفوع، علامت رفع: ثبوت نون
      • صیغه: مخاطب جمع (انتم)
      • باب: ثلاثی مجرد شَكَرَ–يَشْكُرُ
      • ریشه: ش-ك-ر
      • معنا: شکر می‌کنید/سپاس می‌گزارید
      • اعراب: مرفوع به ضم ظاهری بر راء + نون جمع
      • محل اعراب: خبر «لعل» به تقدیر «أن» مضمرة بعد لعل (تقدیر: لعلکم أن تشکروا) یا به‌عنوان خبر جمله فعلیه برای «لعل» در تحلیل نحوی مدرسه‌ای متأخر
  • ساختار نحوی جمله:
    • نوع جمله: جمله فعلیه
    • ارکان اصلی:
      • فعل: بَعَثْنٰكُمْ
      • فاعل: «نا» (ما)
      • مفعول: «کم» (شما را)
      • جار و مجرور: مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ (متعلّق به فعل «بعثناکم»؛ قید زمان/حکم)
      • شبه‌جمله ترجی: لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ (جمله تعلیلی/غایی با دلالت امید)
  • تعیین نوع و معنای کلی (به فارسی):
    • نوع: خبر الهی در قالب جمله فعلیه با عطف تراخی به رویداد پیشین؛ بیان نعمتِ احیای پس از مرگ (یا مرگ موقت/بی‌هوشی جمعی بنابر سیاق آیه) همراه با هدف/امید به شکرگزاری.
    • معنای کلی: خدا پس از آن رویداد، شما را پس از مرگتان زنده کرد تا شاید سپاس گزار شوید.
  • نکات معنایی و بلاغی کوتاه:
    • «ثمّ» نشان‌دهنده فاصله زمانی/رتبی با رخداد قبلی در سیاق سوره.
    • «بعث» در قرآن هم برای زنده‌کردن پس از مرگ و هم برانگیختن/فرستادن به کار می‌رود؛ اینجا احیای پس از موت مراد است.
    • «لعلّ» در کلام الهی، گرچه ظاهرِ ترجّی دارد، غایت و تعلیل را نیز می‌رساند: هدف این احیا، کشاندن شما به شکرگزاری است.
Nach oben scrollen